MEN, Urban Ego

ΤΟ URBAN ΕΓΩ ΜΟΥ

16 Apr , 2017  

*Φωνή Βασίλη Καρρά* «Καλησπέρα και καλή βραδιά.»

Ή και πρωί για όσους το διαβάζουν τότε, μ’ αρέσουν πολύ τα πρωινά.

Χαιρετούρες και κλασικά, είμαι ο Πάνος, Παναγιώτης, Παναγής, Τάκης, Γιώτης, όπως θέλετε δεν παρεξηγώ, ή και ΠανΌ αν έχετε auto-correct στο κινητό σας. Είμαι 18 κοντά 19, και σπουδάζω στο τμήμα του Παντείου Επικοινωνίας, Μέσων και Πολιτισμού (να τονιστεί το «Μέσων»). Φιλόδοξος δημοσιογράφος, πιανίστας, γλωσσομαθής, ταινιολάγνος, θεατρόφιλος και μουσικομανής. Είμαι από τους τρελούς που θα δεις στα ΜΜΜ με τα μεγάλα headphones. Προφανής και πλέον επιθυμητός θάνατος να με πατήσει διώροφο τουριστικό λεωφορείο.

Σαν ένα πρώτο άρθρο και τηρώντας την παράδοση ναρκισσισμού των διδύμων (άουτς) δημοσιογράφων (διπλό άουτς) θα σας μιλήσω λίγο πολύ για τον εαυτό μου. Είμαι βέρος Αθηναίος, αλλά αγαπώ περισσότερο τη Θεσσαλονίκη. Λατρεύω τα ταξίδια τόσο στο εσωτερικό όσο και στο εξωτερικό, θεωρώ ότι είναι ό,τι καλύτερο μπορείς να κάνεις με τα λεφτά σου – μαζί με τα ρούχα. ΝΑΙ, είμαι θύμα του καπιταλισμού και της μόδας. Δίνω πολλά από τα λεφτά μου σε ρούχα και ασχολούμαι αρκετά με το θέμα της μόδας, παρ’ αυτά υποστηρίζω ένθερμα ότι μπορείς να ντυθείς όπως θες να εκφραστείς και συγχρόνως να είσαι μέσα στη μόδα με ένα ελάχιστο μπάτζετ.

Η ζωή μου περικυκλώνεται από φίλους, οικογένεια, παπούτσια, ποίηση, ταξίδια, μουσική, φωτογραφίες, ψευτοψαγμένες λεζάντες για τις φωτογραφίες, τετραδιάκια κι ημερολόγια, βιβλία και μαγαζιά. Γι’ αυτά θα σας μιλήσω λοιπόν.

Είμαι ο σπαστικός φίλος που αργεί στα ραντεβού του, που σημειώνει στο ημερολόγιο μέχρι και τι ώρα θα πιει νερό, που πίνει κρασί σαν να μην υπάρχει αύριο, που κάθε δεύτερη μέρα θα σε πάει σε ένα διαφορετικό μαγαζί και που θα σε διορθώσει όταν λες «στις 1 το μεσημέρι». Συνήθως όμως με συμπαθούν, ακόμη ψάχνω το γιατί.

Έχω εμμονή με τον καφέ, τα σόσιαλ μήντια, τις πολύχρωμες κάλτσες, τις εκτυπωμένες φωτογραφίες, την Disney και την Αντέλ όποτε προσέχετε τι θα λέτε γι’ αυτά, προσβάλλομαι εύκολα.

Ως αρκετά αισιόδοξος κι ονειροπόλος, φαντάζομαι το μέλλον μου στο Αμέρικα να κάνω αυτό που με ευχαριστεί περισσότερο από τα περισσότερα πράγματα στην ημι-μίζερη ανθρώπινη ζωή μας· να γράφω. Αλλά μέχρι τότε έχουμε καιρό οπότε προς το παρόν βρισκόμαστε εδώ και κάνουμε την κάθε μέρα να μετράει, ποτέ δεν ξέρεις τι γίνεται αύριο.

Και το εδώ, βέβαια είναι σχετικό: Τον τελευταίο μήνα δεν έχω κάτσει και σε ένα σημείο. Πάτρα, Θεσσαλονίκη, Χανιά και Λονδίνο στο καπάκι. Αλλά σας το είπα ήδη, λατρεύω τα ταξίδια οπότε μη με κρίνετε. Σνηκ πηκ της επόμενης εβδομάδας είναι και ο τελευταίος μου προορισμός. Για μένα κάθε ταξίδι έχει να σου προφέρει κάτι διαφορετικό. Το Λονδίνο ήταν μια χαρακτηριστική περίπτωση που πολλοί παράγοντες με επηρέασαν.

Ναι, είναι τα ψώνια, ναι είναι οι άνθρωποι· είναι ακόμη και η φάτσα της Ελισάβετ στο χαρτονόμισμα των 20£. Στην Ελλάδα της κρίσης, κάθε σπίθα αλλαγής και διαφορετικότητας από τη ρουτίνα φαντάζει εναγώνιος στόχος. Τα ταξίδια είναι έμπνευση για δημιουργία, είναι διάλειμμα από την –πλέον ανυπόφορη- πραγματικότητα, είναι λαμπάδα αισιοδοξίας και άνοιγμα μυαλού σε νέες ιδέες.

Νέες ιδέες, γιατί όταν βλέπεις στο αεροδρόμιο, μια μέρα μετά από τρομοκρατικές επιθέσεις, στον έλεγχο αποσκευών αστυνόμους μουσουλμάνους, το ελληνικό μυαλό ίσως ταραχτεί. Όταν βλέπεις ο υπεύθυνος του καταστήματος να είναι μαύρος και οι υπάλληλοι λευκοί, το ελληνικό μυαλό ίσως ταραχτεί. Όταν βλέπεις στον δρόμο δύο γυναίκες να κρατούν τα χέρια τους και να ανταλλάσσουν ένα φιλί, το ελληνικό μυαλό μπορεί να ταραχτεί. Ας ταραχτεί λοιπόν, ίσως έτσι καταφέρουμε να ρίξουμε το αναθεματισμένο 8%.

Αλλά αυτό είναι κάτι λίγο από τα επόμενα, δεν θέλω να επεκταθώ περεταίρω. Για ορισμένους μπορεί να είμαι υπερβολικά σοβαρός, για άλλους πολύ σαρκαστικός, για άλλους απλώς κρύος. Στη σύντομη ζωή που έχω διανύσει έχω καταλάβει ότι δυστυχώς ή ευτυχώς δεν ταιριάζουμε όλοι με όλους. Εγώ γι’ αυτά θα γράφω, για τα πράγματα που μου αρέσουν, με έναν λίγο πιο κριτικό τρόπο. Για μουσικές, για θέατρα, για παραστάσεις, για ταξίδια, για φαγητά και ποτά, για υγεία και ευεξία, για χόμπυ και σπουδές, για βιβλία και φωτογραφίες. Το λες και Lifestyle. Το λες και urban lifestyle. Επειδή όμως, όπως είπαμε, είμαι και κλασικός δίδυμος, το είπαμε urban ego. Στην τελική, ταξίδι με εμένα έρχεστε, στην πόλη μου, στα γούστα μου, στα μέρη μου. Εγώ εδώ θα είμαι και θα περιμένω.

Τα συμπεράσματα για το αν θα διαβάζετε τη στήλη μου δικά σας. (Καλό που σας θέλω, μόνο μονόπετρο δεν έβγαλα).

, , , , , , , , , , , , , , , , , , ,

By



Comments are closed.