DRUNK THOUGHTS, THOUGHTS

Sete Cidades: ΜΙΑ ΑΝΑΣΑ ΜΑΚΡΙΑ

19 Mar , 2018  

Είμαι αλλού

Είμαι άλλη

Η ζωή μου άλλαξε

Απλά με μια εικόνα για σας

Με μια αίσθηση για μένα

Τόσο δυνατή. Τόσο έντονο συναίσθημα..

Απλά μια ανάσα

Είμαστε μια ανάσα μακριά από αυτό το κάτι

Το κάτι που όλοι ψάχνουμε

Δε θα την περιμένω ποτέ πια να έρθει

Αυτή την ανάσα

Θα την κυνηγήσω μέχρι το τέλος

Να ανοίξεις τα μάτια σου να δεις και να νοιώσεις!

Τόσο πλούσιο το λεξιλόγιο μας και όμως δε μπορώ να βρω μία λέξη να περιγράψω αυτή την αίσθηση

Sete Cidades, λοιπόν ή αλλιώς επτά πόλεις.

Μπορεί να μην έχω πάει παντού, αλλά αυτό είναι το αγαπημένο μου μέρος στον κόσμο!

Όπως η Ελλάδα, κάθε χώρα έχει τα παραμύθια της, την μυθολογία της.

Και όπως όλα τα παραμύθια έτσι και αυτό, βάση μορφολογικής ανάλυσης, ακολουθεί τα αξιώματα και δεν παρεκκλίνει από την ακολουθία των λειτουργιών, όπως αυτές ορίστηκαν από τον Προππ.

Αυτό σε περίπτωση που αναρωτιέστε γιατί όλα τα παραμύθια του κόσμου μοιάζουν μεταξύ τους.

Σας υπόσχομαι ότι μέχρι το τέλος, αυτή η ιστορία θα έχει πάρει χρώμα.

Μια φορά και έναν καιρό λοιπόν πριν πολλά πολλά χρόνια, μια ευγενική νεαρή Πριγκίπισσα με μπλε μάτια, ζούσε σε ένα σπουδαίο βασίλειο, στην περιοχή που βρίσκεται σήμερα το χωριό ”Sete Cidades”.

Η πριγκίπισσα λάτρευε τη φύση. Έκανε βόλτες στα χωράφια, μύριζε τα λουλούδια, βούταγε τα πόδια της στο ρέμα ή απλά καθόταν και θαύμαζε την ομορφιά των βουνών και των κοιλάδων που περιέβαλαν το βασίλειο.

Μια μέρα έτσι όπως περπατούσε ανέμελη σε ένα λιβάδι, είδε ένα κοπάδι πρόβατα να βόσκουν. Δίπλα ένας γοητευτικός πρασινομάτης βοσκός κοιτούσε το κοπάδι και η πριγκίπισσα αποφάσισε να του μιλήσει.

Οι δυο τους μίλαγαν για πολύ ώρα, για τα ζώα, τον καιρό και τα λουλούδια. Από εκείνη τη στιγμή βρισκόντουσαν κάθε μέρα και μιλούσαν στο ίδιο σημείο.

Οι μέρες και οι βδομάδες πέρασαν και η πριγκίπισσα και ο βοσκός ερωτεύτηκαν και υποσχέθηκαν αιώνια αγάπη ο ένας στον άλλον.

Προφανώς, όταν ο βασιλιάς το έμαθε αυτό δεν ήταν καθόλου χαρούμενος. Ήθελε η πριγκίπισσα να παντρευτεί έναν νεαρό πρίγκιπα από το διπλανό βασίλειο. Έτσι της απαγόρευσε να ξαναδεί τον νεαρό βοσκό.

Από σεβασμό στον πατέρα της η μικρή πριγκίπισσα αποδέχτηκε την σκληρή απόφαση του πατέρα της, αλλά τον παρακάλεσε να τους αφήσει να συναντηθούν μια τελευταία φορά για να του πει ”Αντίο”, και ο βασιλιάς δέχτηκε.

Για τελευταία φορά η πριγκίπισσα και ο βοσκός συναντήθηκαν στο μέρος όπου είχαν πρωτογνωριστεί και μιλάγανε με τις ώρες, όχι μόνο για την αγάπη τους αλλά και για τον χωρισμό τους.

Όσο μιλάγανε κλαίγανε. Κλάψανε τόσο πολύ που τα δάκρυα που κύλισαν από τα μπλε μάτια της πριγκίπισσας, διέσχισαν το λιβάδι και σχημάτισαν μια μπλε λίμνη. Τα δάκρια από τα πράσινα μάτια του βοσκού σχημάτισαν, αντίστοιχα, μια πράσινη λίμνη.

Στο τέλος το ζευγάρι είπε το μεγάλο ”αντίο” και τα δάκρυά τους είχαν σχηματίσει δύο λίμνες που θα παρέμεναν μαζί για πάντα, όπως ο βοσκός και η πριγκίπισσα, που δε μπορούσαν να είναι μαζί, αλλά δε θα χωριζόντουσαν ποτέ.

Ονομάζονται ”Lakes of Sete Cidades”. Τις ηλιόλουστες μέρες, τα χρώματα είναι τόσο έντονα, που μπορείς σχεδόν να νοιώσεις το πάθος με το οποίο ο νεαρός βοσκός κοιτούσε την πριγκίπισσα.

Αυτός είναι μόνο ένας μύθος, βέβαια, για αυτήν την πανέμορφη λίμνη, αλλά είναι ίσως ο πιο λογικός τρόπος, για να εξηγήσει κανείς αυτό το ”παράλογο”, υπέρτατο συναίσθημα, που νοιώθεις κοιτώντας την.

 

, , , ,

By



Comments are closed.