Blog, feelings, THOUGHTS

MANA EINAI MONO MIA.

15 May , 2018  

Μάνα. Ένας τίτλος, πολλές ιστορίες. Την αγαπάμε και θα την αγαπάμε για πάντα. Ίσως η μονή (και ο μπαμπάς φυσικά) πιο ανιδιοτελής αγάπη στη ζωή μας. Το γεγονός ότι μας αγαπούσε πολύ πριν το νιώσουμε εμείς, πρέπει να εκτιμηθεί. Το στήριγμά μας και η αγκαλιά που θα κλάψουμε με αναφιλητά για οτιδήποτε, χωρίς ενδοιασμούς. Είναι πάντα εκεί για εμάς και γι’αυτό διαθέτει και μια ξεχωριστή θέση μέσα μας. Τις περισσότερες φορές ούτε το αποδεικνύουμε ούτε το δείχνουμε αυτό, αλλά καλό είναι να το κάνουμε γιατί το αξίζει και το έχει ανάγκη μερικές φορές.

Δύσκολη η θέση της , αν το σκεφτείς. Μεγαλώνοντάς μας, παίρνει διαφόρους ρόλους. Διατροφολόγου, στυλίστριας, κομμώτριας και κουρέα μαζί, φιλάθλου, γιατρού, ψυχολόγου και πολλούς άλλους γνωστούς και αγνώστους. Θα σταθώ στον ρολό του ψυχολόγου και θα πω ότι αν δεν πεις το πρόβλημα στη μαμά σου τότε σε ποιον; Καλά όχι με ανατριχιαστικές λεπτομέρειες… Αλλά τις περισσότερες φορές βοηθάει. Ακόμα και αν κάνουμε το αντίθετο. Τη συμβουλή όμως τη θέλουμε.

Καταλαβαίνει πως νιώθουμε και τι έχει συμβεί, όσα χιλιόμετρα και αν μας χωρίζουν, πριν πούμε το οτιδήποτε. Το διαισθάνεται. Μάνες….Η χαρά μας, χαρά της και το δράμα μας, δράμα της. Όσο για την υπερηφάνεια όταν καταφέρνουμε κάτι…. φαίνεται στα μάτια της. Ο άνθρωπος που θα ξενυχτήσει μαζί σου σε δύσκολες περιόδους (βλέπε πανελλήνιες κλπ). Εκείνη που θα την βρει το ξημέρωμα μέχρι να γυρίσεις. Αυτή που θα σε γεμίσει ταπεράκια (βλέπε φοιτητική ζωή), γιατί σαν της μάνας σου τα φαγητά δεν έχει. Ο άνθρωπος που θα κάτσει να σε ακούσει ότι ώρα και να είναι όσο και αν νυστάζει.

Και επειδή σχέση είναι, όπως όλες οι σχέσεις έχει κι αυτή ‘τα δύσκολα’ της. Θα διαφωνήσεις, θα τσακωθείς, θα βρίσεις όσο δεν πάει. Βαράς και καμία πόρτα για εφέ, άμα λάχει. Τα χειρότερα είναι σε κρίσεις υπερπροστασίας. Τι είναι το «ζακέτα να πάρεις» μπροστά σε αυτούς τους υπέροχους μονολόγους; Οι οποίοι κλασσικά, λήγουν με την ανεπανάληπτη φράση: «όταν κάνεις παιδιά, θα καταλάβεις». Εντάξει, προφανώς και τα βρίσκετε εντός ωρών ή έστω ημερών στην χειρότερη. Μέχρι τα επόμενα.

Για όσους τώρα νιώθουμε ότι υπάρχει κάποια απόσταση σε αυτή τη σχέση, ότι κάτι δεν πάει καλά, ότι δεν υπάρχει η επικοινωνία που θα θέλαμε ή ακόμα και αν έχουμε πικραθεί για κάποιο λόγο, προτείνω να δώσουμε (άλλη) μια ευκαιρία. Μπορεί να μην το παλέψαμε αρκετά και σωστά. Μπορεί να χρειάζεται ένα ακόμα μικρό βηματάκι η ‘άνοιγμα’. Έστω μια συγχώρεση. Μαθαίνει κι αυτή μαζί με εμάς. Δεν τα ήξερε όλα από πριν. Το μόνο σίγουρο είναι ότι εκείνη θα μας αγαπάει και θα είμαστε η έγνοια της για μια ζωή, που θα την έδινε και για εμάς. Εμείς τι κάνουμε γι’αυτό; Όπως έχει πει και ο μεγάλος ποιητής Ελύτης: « Και ένα τέταρτο μητέρας, αρκεί για δέκα ζωές και πάλι κάτι θα περισσέψει που να το ανακράξεις σε στιγμή μεγάλου κίνδυνου». Όπως και να έχει, προσπαθήστε το και δεν θα χάσετε.

Τέλος να πούμε ένα χρόνια πολλά μαζί με ένα ευχαριστώ στις μαμάδες μας που πόνεσαν για να μας φέρουν σε αυτό το μάταιο τούτο κόσμο, σε εκείνες που  δεν μας γέννησαν αλλά μας πρόσφεραν άπλετη αγάπη, σε εκείνες που δεν είναι πλέον κοντά μας, αλλά να είστε σίγουροι ότι μας προσέχουν με τον τρόπο τους. Σε εκείνες που έχουν βιώσει μια σκληρή απώλεια και σε εκείνες που προσπαθούν να γίνουν μάνες(γιατί κι αυτές περνάνε πολλά και το αξίζουν). Σε εκείνες που παλεύουν καθημερινά και δίνουν τον δικό τους αγώνα αλλά παραμένουν οι καλύτερες μάνες και γυναικάρες ταυτόχρονα. Και φυσικά σε εκείνες που είναι μητέρα και πατέρας μαζί. Χρόνια πολλά σε αυτές τις υπεροχές γυναίκες που μας έκαναν ανθρώπους.

By



Comments are closed.