GUESTBLOG

The Dancer- ΝΟΜΙΖΕΙΣ ΟΤΙ ΓΝΩΡΙΖΕΙΣ ΤΟ STORY;

1 Dec , 2016  

Σκηνή πρώτη: σαν ένας ροκ τραγουδιστής πριν από τη συναυλία ολοκληρώνει την προθέρμανση του με μια ποικιλία ναρκωτικών, καλύπτει με πούδρα τα σημάδια της “παρανομίας”  των τατουάζ του και αφού κοιταχτεί όλο καμάρι στον καθρέφτη για ένα δευτερόλεπτο κατευθύνεται προς τη σκηνή…

%ce%be%ce%b8%ce%b7%ce%b8

Η κορυφή μπορεί να σε εκπλήξει με την κενότητα της εάν οι λόγοι που σε οδήγησαν σε αυτή δεν υπάρχουν πια.

Πριν λίγες μέρες βγήκε σε επιλεγμένες κινηματογραφικές αίθουσες “Ο χορευτής” του Steven Cantor. Δεν έχουμε ακούσει τόσο πολλά για τον σκηνοθέτη, όσο για την πηγή έμπνευσης του, τον Sergei Polunin. Ίσως το όνομα δε σας λέει κάτι.. Για σκεφτείτε όμως, πέρυσι ποιο ξένο τραγούδι παιζόταν συνεχώς και παντού, σε κάθε είδους μαγαζιά και ραδιοφωνικούς σταθμούς που έπειτα από το αρχικό στάδιο που χαμογελούσες ήδη από τις πρώτες νότες της έναρξης κατέληξες μετά από τις ατέλειωτες επαναλήψεις να ξερνάς μπουρμπουλήρθες…;

Μήπως κατά τύχη ήταν αυτό:

https://youtu.be/c-tW0CkvdDI

Σε αυτά τα τέσσερα λεπτά του βίντεοκλιπ ο διάσημος Ουκρανός χορευτής μπαλέτου μας καταθέτει την ψυχή του που κομμάτι κομμάτι σκιαγραφεί το ντοκιμαντέρ του Steven Cantor. Μέσα στην αγνότητα των λευκών τοίχων μιας παλιάς εκκλησίας ο Sergei σε χορογραφία του κολλητού του καταφέρνει να μας μεταδώσει τον παλμό του νεότερου πρώτου χορευτή στην ιστορία των Βασιλικών Μπαλέτων της Αγγλίας.

Άγγιξε την τελειότητα και συγκρίθηκε με το σύμβολο στο χώρο του μπαλέτου, Νουρέγιεφ. Η είδηση τρία χρόνια αργότερα ότι αποχώρησε και από την Ακαδημία και θα συνεχίσει διαφορετικά την πορεία του στο χορό, έπεσε σαν βόμβα. Τα μέσα που τόσο πολύ είχαν τον είχαν εκθειάσει κι συμβάλει αναγνώρισή του, δεν έχασαν χρόνο να απονείμουν ταμπέλες και να σφραγίσουν καινούριο “λαυράκι”. Η αρνητική δημοσιότητα, βέβαια, δεν παύει να είναι δημοσιότητα κάτι που ο Cantor γνώριζε γι’αυτό και η πλευρά του “κακού παιδιού του μπαλέτου” είναι αισθητή αρχής γενομένης από την αφίσα της ταινίας.%ce%bc%ce%ba%ce%b9%ce%be

Οι γρατζουνιές στο στήθος του είναι ένα ακόμα τατουάζ. Μου έκανε εντύπωση ένα ακόμα τατουάζ που γράφει “Αχιλλέας” στο πέλμα του. Ο ίδιος σε μια περίοδο της ζωής του ευχόταν να πάθαινε ένα ατύχημα στους τένοντες ώστε να μην μπορούσε πλέον να χορεύει.

Αυτή ήταν η εποχή που ο σκηνοθέτης αποφάσισε να ξεκινήσει την τετράχρονη πορεία γυρισμάτων για τη ζωή μιας αμφιλεγόμενης προσωπικότητας. Οι συνθήκες αυτές μου φαίνονται ελαφρώς θολές. Γεννιούνται διάφορες υποψίες για το σκοπό όλης αυτής της προώθησης και της προσπάθειας αποκατάστασης μιας χαλασμένης εικόνας. Μπορεί να είναι η αλήθεια πίσω από τους μύθους και τα δημοσιεύματα, μπορεί να είναι και ένα πολύ καλά μελετημένο πρόγραμμα διαφήμισης, ιδίως όταν στις συνεντεύξεις ο Σεργκέι αναφέρεται σε κινηματογραφική του δουλειά που δεν έχει βγει ακόμα στη δημοσιότητα, σαν ένα teaser ένα πράγμα. Το μόνο σίγουρο είναι ότι υπάρχουν εκεί έξω ιστορίες που αξίζουν την προσοχή και τον προβληματισμό μας. Πέρα από τους σκοπούς της νομίζω ότι ο Polunin πλέον έχει αντιληφθεί τη δύναμη των μέσων που συνέβαλαν στην καταδίκη του και προσπαθεί να τα χρησιμoποιήσει πλέον υπέρ των δικών του στόχων. Κάτι που δεν είναι κατ’ ανάγκη κατακριτέο.%ce%ba%ce%ba%ce%bf

In case of criticism for being a ballet dancer what would you suggest? Listen truthfully to yourself,[…] you are the one who jumps high!

Είναι πολύ πιο εύκολο η αλήθεια(;) μιας ταινίας ή ακόμα και ντοκιμαντέρ εν προκειμένω, να θεωρηθεί κατασκευασμένη. Μπορώ να πω, όμως, ότι ο Σεργκέι των συνεντεύξεων, ντροπαλός αλλά μιλώντας με σιγουριά όταν αναφέρεται στο χορό και τις πεποιθήσεις του, φαίνεται να εκπλήσσεται ακόμα με τη δύναμη του χορού και να μιλά μέσα από την καρδιά του.  Όταν λέει κάτι που ακούγεται σαν μελλοντικό quote το εκφράζει ταπεινότητα και με χαρά που μοιράζεται συνειδητοποιήσεις χρόνων.

https://youtu.be/LnLtw_-px70  :Παρευρέθηκε στις Νύχτες Πρεμιέρας Αθηνών

Δεν μου αφήνει περιθώριο παρά να πιστέψω ότι πραγματικά ο νέος αυτός ακούει την εποχή του και έχει ένα όραμα για αυτή. Παράλληλα με τα περιοριστικά πρότυπα του συστήματος του μπαλέτου που επιβάλλεται στους χορευτές και εξατμίζει τη δημιουργικότητά τους, ο κλασικός χορός εμφανίζεται και ως απορριπτικός προς ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας. Μια ψυχαγωγία μόνο για την ελίτ, τόσο λόγω υψηλού κόστους, όσο και του γενικότερου χαρακτήρα που συνοδεύει μια παράσταση. Μέσα όμως από ένα βίντεο στο Utube, το οποίο προσφέρει σχεδόν ίδιου επιπέδου ποιότητα είχαν πρόσβαση χιλιάδες άτομα,που όχι μόνο εμπνεύστηκαν αλλά και ενέπνευσαν τον ίδιο τον Sergei.%ce%b2%ce%be

“Every kid is a dancer, before even we learn walk we all dance, it’s all in us, some dance in clubs, some on a ballet school. It is in the human nature there is nothing you should feel embarassed for

Το βίντεο κλιπ του “Take me to church” ήταν η τελευταία χορογραφία που εκτελούσε αποφασισμένος να σαλπάρει για ένα διαφορετικό είδος τέχνης, τον κινηματογράφο. Μια μεγάλη απόφαση, να χάσει για δεύτερη φορά όσα είχε καταφέρει αλλά να απελευθερωθεί ξεκινώντας κάτι καινούριο. Η ταινία τελειώνει με αυτόν τον χορό ξορκίζοντας τα φαντάσματα στο παρελθόντος. Ωστόσο, όλη η διαδικασία του γυρίσματος(έκλαιγε για 9 ώρες) αλλά και η τεράστια ανταπόκριση του κόσμου τον έκαναν να αλλάξει γνώμη και να ξαναγυρίσει στον χορό. “Guys, I’m out. I’m going back”. Η διαδικασία όμως απελευθέρωσε το μυαλό και τη χαμένη του δημιουργικότητα και τον βοήθησε να δει τα πράγματα διαφορετικά.

https://youtu.be/lLcWssMzPL4

Αυτά τα πισωγυρίσματα με κάνουν να πιστέψω στην ειλικρίνεια ενός αυθόρμητου νέου που το πρότυπό του είναι ο Μίκυ Ρούρικ(!). Μέσα από την ανταπόκριση του κόσμου ο Sergei ερωτεύτηκε ξανά το χορό και το γεγονός ότι η προσφορά του έγινε γρήγορα viral υπέδειξε την ανάγκη το μπαλέτο να διευρύνει το άνοιγμά του προς το κοινό. Η εξέλιξη σε κάτι πιο mainstream δεν πρέπει να θεωρείται υποδεέστερη, αλλά περισσότερο κοινωνικά υπεύθυνη.

It is crucial for ballet to open up ,in the way it is now you don’t experience it, you don’t let things influence your art form

Όσον αφορά τη δουλειά του σκηνοθέτη, δίνει στην ταινία ένα κλίμα εκμυστήρευσης και προσωπικής αναζήτησης. Η κάμερα είναι παρούσα σε συναισθηματικά ξεκαθαρίσματα οικογενειακών λογαριασμών που λύνουν ερωτηματικά για τις πράξεις του, σε εξομολογήσεις φίλων, ενώ πολύ καλή δουλειά έγινε στο μοντάζ προσωπικού αρχείου του Sergei από πρόβες του και των επαγγελματικών βιντεοσκοπήσεων παραστάσεών του οι οποίες έδεναν δυναμικά με την αφήγηση του ντοκιμαντέρ. Λείπουν αναφορές σε ερωτικές σχέσεις ή στην συνεργασία του με τους υπόλοιπους χορευτές, ίσως επειδή ο σκηνοθέτης θέλησε να μεταβιβάσει αλλού το βάρος. Πλαισιωμένη από διαφορετικού μουσικού είδους soundtracks ανάλογα με τη ροή της αφήγησης συνδύαζε κλασσικές με ροκ νότες. Μία από τις πιο συγκινητικές μουσικές στιγμές ήταν το Caruso του Pavarotti, το κομμάτι που προτιμούσε πάντα στη ώρα αυτοσχεδιασμού με την πρώτη του δασκάλα χωρού σε ηλικία 6 χρονών.

https://youtu.be/I8A61eY1Efg

Ο ταλαντούχος αυτός χορευτής θα βρίσκεται στο θέατρο Παλλάς με την ντάμα του-και στο χορό και στη ζωή-  Natalia Isapova 1,2,3 Δεκέμβρη με τα εισιτήρια εξαντλημένα. Οπότε η μόνη λύση είναι η ταινία! Για μένα δε χρειάζεται να δώσετε λεφτά για να το απολαύσετε στη μεγάλη οθόνη μιας και δεν χαίρει τόσο μεγάλης σκηνοθετικής ευρηματικότητας όσον αφορά την εικόνα. Παρόλα αυτά παίζεται στους κινηματογράφους Δαναό, Διάνα, Έλλη, Αθήναιον Cinepolis.%ce%ba%ce%bc

 

Sergei Polunin και Natalia Isapova

 

 

 

 

 

, , , ,

By



Comments are closed.