Blog, CULTURE

Annihilation: ΝΑ ΤΟ ΔΕΙΣ, Ή ΟΧΙ;

28 Mar , 2018  

Μετά από μια συζήτηση που είχα με την παρέα μου, είπα να βάλω να δω το Annihilation. Γενικά, όταν θέλω να δω μια ταινία, ή μια σειρά, ή να διαβάσω ένα βιβλίο, πηγαίνω συνήθως με το ένστικτό μου, και προσπαθώ να μη διαβάσω κάποια περίληψη ή να δω κάποιο trailer. Συνήθως δεν πέφτω έξω, να όμως που χθες… έπεσα. Δεν ξέρω τι ήταν αυτό που με χάλασε στη συγκεκριμένη ταινία. Η ταινία ανήκει στις κατηγορίες sci-fi, adventure και thriller, που αν και κυρίως μου αρέσει το fantasy, δε λέω ποτέ όχι σε ένα καλό sci-fi. Όπως και να έχει, η ταινία είχε εξαρχής κάτι άβολο και κάτι απροσδιόριστο, και ίσως αν είχα διαβάσει το πρώτο μέρος του Southern Reach Trilogy του Jeff VanderMeer, στο οποίο και βασίζεται, ίσως αυτό το απροσδιόριστο vibe να μπορούσα να το προσδιορίσω;

Η ταινία ξεκινάει με τη Natalie Portman στο ρόλο της Λίνα, η οποία είναι βιολόγος σε ένα πανεπιστήμιο και πενθεί τον άνδρα της, που ήταν λοχίας στις ειδικές δυνάμεις και εξαφανίστηκε πριν έναν χρόνο σε μια άκρως απόρρητη αποστολή. Τη ρωτούν οι φίλοι της τι έχει; Αυτή λέει τίποτα. Την προσκαλούν για μπάρμπεκιου, αυτή αρνείται. Αντ’ αυτού, τους λέει ότι θα πάει να βάψει την κρεβατοκάμαρά της ―πιθανόν για να μην της θυμίζει τον άνδρα της. Με τα πολλά και με τα λίγα, αρχίζει να βάφει τον πρώην υπέροχο πετρόλ τοίχο της κρεβατοκάμαρας ένα βαρετό μπεζ ή γκρι, δε θυμάμαι, και όσο ανεβοκατεβάζει το ρολό, άλλο τόσο τρέχουν και τα δάκρυα ποτάμι. Αρχίζουμε να τη λυπούμαστε, πιο πολύ όμως τον τοίχο που ήταν φανταστικός! Και κάπου εκεί μεταξύ λύπης, δακρύων και μπογιάς… ΤΣΟΥΠ! να και ο άνδρας της από πίσω. Εμφανίζεται (ανεβαίνοντας τα σκαλιά του δυόροφου σπιτιού τους) μπροστά στην πόρτα σε μια κατάσταση… νεκρού; Ζόμπι; Φαντάσματος; Απροσδιόριστο. Ε, αρχίζει να τον αγκαλιάζει και να τον φιλάει και καταλήγουν στην κουζίνα τους να πίνουν νερό, και τη Λίνα να ζητά εξηγήσεις για το πού στο καλό ήταν χαμένος. Απάντηση όμως παίρνει; Oh, hell, no! Καταλήγουν σε ένα ασθενοφόρο, γιατί ο Κέιν ―ο άνδρας της― παθαίνει κάποια κρίση και αιμορραγεί από τη μύτη του ή το στόμα του. Δε θυμάμαι. Κι ενόσω κατευθύνονται προς το νοσοκομείο, τους την πέφτει ο στρατός! Τους βγάζουν έξω, η Λίνα να φωνάζει αφήστε τον, αφήστε τον! Ε, της κάνουν μια ένεση να ησυχάσει, κι έπειτα βρισκόμαστε μέσα σε κάτι στρατιωτικές εγκαταστάσεις. Τη Λίνα έρχεται να την επισκεφτεί μια ψυχολόγος, η Βέντρες, η οποία είναι μυστήρια και απόμακρη, και αρχίζει να κάνει ερωτήσεις όπως το τι ξέρεις, πού ήταν ο άνδρας σου, τι σου είπε κλπ. Η Λίνα είναι σε φάση δε μας παρατάς κι εσύ! Και ζητά να μιλήσει με έναν δικηγόρο. Η Βέντρες της λέει δεν υπάρχει περίπτωση, και καταλαβαίνουμε ότι η Λίνα την έχει πολύ άσχημα. Κάπου εδώ να προσθέσω ότι καθ’ όλη τη διάρκεια της ταινίας έχουμε διάφορα flashbacks και flashforwards, που ενώ κατά κύρια ομολογία σε μπερδεύουν λίγο, ο σκηνοθέτης τα έκανε με πολύ ωραίο τρόπο.

Μη σας τα πολυλογώ, η Λίνα αφού δεν έχει απαντήσεις, και η Βέντρες τι ψυχολόγος είναι αν δεν μπορεί να καταλάβει αν ο άλλος λέει αλήθεια η ψέμματα, επιτρέπει στη Λίνα να δει τον άνδρα της, ο οποίος έχει πέσει σε κώμα. Τότε, εξηγεί στη Λίνα τι συμβαίνει: Πριν τρία χρόνια έπεσε ένας κομήτης σε μια περιοχή (κοντά στις εγκαταστάσεις που τώρα βρίσκονται) δημιουργώντας κάτι που το μετέφρασαν σαν Λαμπύρισμα, το οποίο εξαπλώνεται και μολύνει το περιβάλλον με ρυθμούς τέτοιους που κάποια στιγμή θα καλύψει όλη τη Γη. Ο Κέιν ήταν ένα από τα άτομα από τις ομάδες που έστειλαν για να ερευνήσουν το φαινόμενο. Μέχρι στιγμής, ο Κέιν ήταν ο πρώτος που κατάφερε στα τρία χρόνια να βγει ζωντανός. Η Βέντρες τότε ρωτάει τη Λίνα τι θέλει να κάνει, να μείνει ή να επιστρέψει στην παλιά της ζωή. Φυσικά, η Λίνα γνωρίζοντας την αλήθεια πεισμώνει και μένει, και μάλιστα λαμβάνει μέρος στην επόμενη επιχείρηση, που αποτελείται μόνο από γυναίκες που είναι όλες επιστήμονες, και αυτή που την ηγείται είναι η Βέντρες.

Μπαίνουν μέσα στο Λαμπύρισμα, χάνουν τα αβγά και τα πασχάλια, έχουν απώλειες μνήμης, φτάνουν σε σημεία τρέλας, τους επιτίθενται μεταλλαγμένα ζώα. Χαμός! Η Λίνα σαν βιολόγος μαζί με μια άλλη της ομάδας καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι το Λαμπύρισμα είναι ένα πρίσμα, που όχι μόνο διαθλά το φως, αλλά και το dna· εξού και οι μεταλλάξεις.

Για το τι συμβαίνει παρακάτω δε θα μιλήσω. Ξέρω, ξέρω, καίγεσαι να μάθεις! Αλλά δε μου αρέσουν τα spoilers, και αν και η περίληψη που έκανα ήταν λεπτομερής, υπάρχουν πολλά ακόμη στην ιστορία. Το καλύτερο, βέβαια, είναι το τέλος που έχει μια ανατροπή φρικιαστική… που λες μα γιατί! Αλλά αφού η ιστορία πρόκειται για τριλογία βιβλίων, προφανώς και έπρεπε να υπάρχει ανοιχτό τέλος.

Λοιπόν, εγώ το βαθμολογώ με 6,5/10, το IMDB το έχει 7,1/10. Θα την πρότεινα σε κάποιον που δε θα είχε τι άλλο να δει, και σίγουρα με παρέα. Σίγουρα θα απολαύσεις τα εφέ, ή και τη μουσική η οποία νιώθω ότι ήταν κόντρα στο είδος της ταινίας. Και σίγουρα την ερμηνεία της Natalie Protman που ήταν on point.

, , , , , , , ,

By



Comments are closed.