MyDiary, WOMEN

ΣΙΩΠΗΛΗ ΑΓΑΠΗ Η ΔΙΚΗ ΣΟΥ, ΜΠΑΜΠΑ…

31 Oct , 2016  

Ποτέ δεν με πήρες από το χέρι να με στηρίξεις στα πρώτα μου βήματα, να μου μάθεις τις πρώτες μου λέξεις, να μου δείξεις τον άγνωστο για μένα κόσμο. Όμως σε αγάπησα. Ποτέ δεν μου μίλησες γλυκά, δεν με αγκάλιασες τρυφερά, δεν χάιδεψες τον πόνο μου σκουπίζοντας τα δάκρυα μου. Όμως σε αγάπησα. Ποτέ δεν ήσουν εκδηλωτικός και ομολογώ πως δεν ήταν λίγες οι φορές που πληγώθηκα για τις λέξεις που δεν άκουσα. Όμως σε αγάπησα.

Έπρεπε να φύγω από το σπίτι για να καταλάβω το ότι μου είσαι απαραίτητος, κάτι παραπάνω από απαραίτητος. Δεν μπορώ να συνηθίσω την απουσία σου κι ας μην έκανες ποτέ αισθητή την παρουσία σου με συναισθηματικές εκδηλώσεις που σαν παιδί είχα ανάγκη να ακούσω, να νιώσω. Όμως με κάποιο περίεργο τρόπο σε αισθανόμουν δίπλα μου και συνεχίζω να σε αισθάνομαι όσα χιλιόμετρα κι αν μας χωρίζουν.

Έπρεπε να μεγαλώσω για να καταλάβω πως μου έκανες το μεγαλύτερο δώρο. Ένα δώρο ανεκτίμητης αξίας που με έκανε αυτή που είμαι σήμερα και με καθοδηγεί σε κάθε μου σκέψη, σε κάθε μου βήμα. Μου έμαθες χωρίς να προσπαθήσεις καν να το κάνεις πως τα λόγια χάνονται μπροστά στις πράξεις γιατί οι πράξεις είναι αυτές που μένουν στο τέλος και δίνουν ουσιαστικό νόημα στη ζωή.

Έφτασε ,λοιπόν, η μέρα που θα ακολουθήσω το παράδειγμα και όχι την συμβουλή σου. Θα γίνω ή τουλάχιστον θα προσπαθήσω να γίνω αυτή που ήθελες να δεις. Άνθρωπος με όλη την σημασία της λέξης. Να δίνω χωρίς να χρειάζεται να παίρνω, να μάχομαι και το σημαντικότερο να αγαπάω σιωπηλά και δυνατά.

Ευχαριστώ μπαμπά και συγγνώμη για όσες φορές σε πλήγωσα…

, , , , ,

By
Σκέψη που δεν μοιράστηκε, δεν είχε πότε ουσία...



Comments are closed.