Blog, feelings, THOUGHTS

ΣΕΒΑΣΜΟΣ ΣΤΑ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ΑΛΛΟΥ!

8 Mar , 2018  

Σου άνοιξα την καρδιά μου, εξέθεσα την ψυχή μου και σου είπα όλα όσα νιώθω. Και τι εισέπραξα; Ειρωνία. Και μετά με αγνόησες. Δε λέω πως πρέπει να νιώθεις τα ίδια με εμένα. Δεν είναι όλα τα συναισθήματα αμοιβαία. Αυτό που λέω είναι πως όταν κάποιος σου ανοίγει την καρδιά του, όσο κι αν δε νιώθεις το ίδιο, οφείλεις να τον σεβαστείς.

Βλέπεις την ώρα μιας εξομολόγησης -και ειδικά της ερωτικής εξομολόγησης- είσαι εκτεθιμένος, γυμνός και ευάλωτος. Βγάζεις από μέσα σου όλα όσα σε βαραίνουν και εκφράζεις συναισθήματα που δεν τολμούσες να παραδεχτείς ούτε στον ίδιο σου τον εαυτό! Κι εκείνη τη στιγμή της απόλυτης ελευθερίας συναισθημάτων το τελευταίο που θέλεις να αντιμετωπίσεις είναι η ειρωνία και η αδιαφορία του δέκτη. Σε οποιαδήποτε άλλη περίπτωση ο δέκτη ενός μηνύματος μπορεί να είναι απαθής και να μη σε επηρεάσει. Όμως όταν μιλάμε για ψυχή και συναισθήματα, αυτή η συμπεριφορά μπορεί να σε τραυματίσει, ίσως και ανεπανόρθωτα!

Θυμάμαι όλα όσα μου είπες, αλλά τρέμω να τα γράψω. Τρέμω ακόμα και να τα επαναλάβω μέσα στο κεφάλι μου. Με πόνεσες τόσο. Υποτίθεται οι Κυριακές είναι ξέγνοιαστες, όμως εσύ κατέστρεψες τη δική μου. Διάλεξα την Κυριακή, γιατί νομίζω δεν υπάρχει ωραιότερη μέρα για να εκφράσει κανείς την αγάπη του. Όλα είναι πιο αργά την Κυριακή. Είναι η ιδανική ημέρα για να νιώσεις ότι αγαπάς και αγαπιέσαι. Κι εγώ την Κυριακή σ’αγαπούσα. Όπως και κάθε Κυριακή από όταν σε γνώρισα. Κι όλες τις Κυριακές που πέρασαν μ’αγαπούσες κι εσύ. Αλλά μάλλον όχι αυτήν την Κυριακή…

Και συμφωνήσαμε να αφήσουμε όλες τις Κυριακές πίσω μας. Αποφασίσαμε να κλείσουμε το κεφάλαιό μας. Και οι δύο. Κι όποιος το κλείσει πρώτος, θα βοηθήσει έτσι τον άλλον. Και μου ‘χες πει ότι είμαι πιο δυνατή από σένα. Αλλά εγώ δεν το νιώθω! Πώς να το νιώσω άλλωστε τα βράδια που κλαίω; Πώς να το νιώσω όταν δεν κοιμάμαι σωστά; Πώς να το νιώσω όταν το μόνο που θέλω είναι να γίνουμε πάλι όπως παλιά και εσύ το αποφεύγεις;

Και αυτό που με πονάει πιο πολύ είναι η ειρωνία. Η εξομολόγηση είχε τελειώσει. Μόλις είχα κάνει κατάθεση ψυχής. Κάνε το εικόνα: ένα σκοτεινό δωμάτιο, λιγοστό φως και εγώ γυμνή σε εμβρυακή στάση με χίλια ζευγάρια μάτια να με κοιτάζουν. Τόσο ευάλωτη ένιωθα εκείνη τη στιγμή. Κι εσύ φρόντισες να με μειώσεις κι άλλο. Φρόντισες να με κάνεις να νιώσω πιο αδύναμη και πιο ευάλωτη. Δε με σεβάστηκες. Δε σεβάστηκες όσα είπα. Δε σεβάστηκες όσα ένιωσα. Δε σεβάστηκες τον ίδιο σου τον εαυτό αν θες να ξέρεις, μιας κι όλα αυτά απευθύνονταν σε σένα. Εκ βαθέων ψυχής και καρδιάς. Από εμένα για ‘σένα.

 

Το λιγότερο που μπορούσες να κάνεις μετά από όλα όσα ζήσαμε, ήταν να μπεις σε αυτό το δωμάτιο, να με τυλίξεις ζεστά με μία κουβέρτα και να με βγάλεις από αυτό. Να περιμένεις να σταματήσω το κλάμα, να σταματήσω να κρυώνω κι έπειτα ας έφευγες. Με λίγα λόγια μπορούσες απλά να σεβαστείς τα συναισθήματά μου. Μπορούσες απλά να με ακούσεις, να μου πεις ευχαριστώ και να φύγεις. Ναι ευχαριστώ! Γιατί δεν είναι απλό να νιώθει κάποιος για σένα ανιδιοτελή αγάπη. Αγάπη που δε ζητά ανταλλάγματα.

Κι εγώ αυτού του είδους την αγάπη ένιωθα για σένα. Απλή, ανιδιοτελή, εκ βαθέων… Και τη νιώθω ακόμα. Και δε θα σταματήσω να τη νιώθω γιατί έτσι θα σου είναι πιο εύκολο να προχωρήσεις. Δεν έπρεπε καν να μου το ζητήσεις αυτό! Πώς μπόρεσες, αλήθεια, να μου φερθείς έτσι; Δεν πονούσες καθόλου όταν άκουγες όλα όσα είπα; Με πόση ευκολία μου μίλησες έτσι; Έχεις κλάψει ποτέ όπως εγώ για εμάς; Μη βιαστείς να μου απαντήσεις. Γιατί θα καταλάβω αν λες ψέματα. Πάντα το καταλάβαινα! Το μόνο που δεν κατάλαβα είναι το γιατί έφυγες. Γιατί χώρια, ενώ πεθαίνουμε για το μαζί! Γιατί δε σεβάστηκες τα συναισθήματά μου! Ήταν το λιγότερο που μπορούσες να κάνεις, έστω σαν αποχαιρετιστήριο δώρο, όχι σε μένα, ούτε σε εμάς…στον ίδιο σου τον εαυτό!

 

“She lives in a poem.”

, , , , , ,

By
"She lives in a poem."



Comments are closed.