MEN, Urban Ego

“ΠΡΑΤΤΟΝΤΑΣ” ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΜΑΣ

4 May , 2017  

Πανελλαδικές Εξετάσεις

Το μεγαλύτερο κεφάλαιο στη ζωή ενός μαθητή Δευτεροβάθμιας, μια διαδικασία που επηρεάζει τις ζωές όλων μας.
Και λέω επηρεάζει (και όχι το γνωστό καθορίζει), γιατί έχει διττή σημασία, θετική και αρνητική. Είτε κάποιος τα πάει καλά, είτε όχι. Είτε ακόμη δώσει ή όχι.
Πόσο όμως μπορεί να επηρεάσει μια απλή μας επιλογή το μέλλον μας; Μια σειρά από σχολές; Ένα χαρτί; Η απουσία του (;) 
Δυστυχώς ή ευτυχώς ζούμε σε μια χώρα με ένα άκρως εξεταστικοκεντρικό εκπαιδευτικό σύστημα, με υπερβολικές απαιτήσεις από τους μαθητές τόσο στο γνωστικό πεδίο, όσο και στο θέμα των αποφάσεων για το μέλλον τους. Έχοντας περάσει από το σύστημα, και ίσως μιλώντας από μια πλεονεκτική θέση, έχοντας όμως κάνει πληθώρα συζητήσεων για το θέμα, μπορώ να πω με αρκετή σιγουριά ότι η ζωή δεν θα καθοριστεί από μια απόφαση στην Γ’ Λυκείου. Σίγουρα η απόφαση αυτή θα αλλάξει την ροή της ζωής, πώς θα διαμορφωθεί ο μελλοντικός εαυτός μας. Μέχρι εκεί.

Και θα πείτε, Πάνο, πώς θα κάνω αυτό που θέλω αν δεν περάσω στην αντίστοιχη σχολή; Πώς θα “φτιάξω το μέλλον μου”;

Κι εγώ θα απαντήσω: Πώς είστε σίγουροι για το τι θέλετε να κάνετε στα 18; Και αν είστε, με ποιά κριτήρια;

Κρατώ πολύ κοντά μου μια σκληροπυρηνική θέση για το “επάγγελμα της ζωής μας”, και ίσως δεν είναι η δημοφιλής. Αναλύοντας, στόχος της σύντομης και τελικά ρητά καταληκτικής ζωής μας είναι η ευτυχία. Όπως θέλει την ορίζει ο καθένας, όπως θέλει την επιδιώκει, αλλά όλοι την αποζητούν.
Και θέτω εγώ το απλούστατο και -για μένα- άκρως αυτονόητο ερώτημα, πώς μπορεί ένας άνθρωπος να είναι συνολικά ευτυχισμένος στο βίο του αν τις 10-12 ώρες που περνάει στον εργασιακό χώρο (στα σύγχρονα δεδομένα) του είναι βασανιστικές; Πώς μπορεί ένας νέος να βλέπει το επάγγελμα ως ένα αποκλειστικά μέσο βιοπορισμού αγνοώντας τον “ελέφαντα στο δωμάτιο” που γράφει με φωτεινά-LED-γράμματα “ΔΥΣΤΥΧΙΑ”; Δεν θέλω να πιστέψω πως ο υλισμός μας έχει φτάσει σε τέτοιο αποκρουστικό σημείο.

Πίσω λοιπόν, ο καθένας θεωρεί για τον εαυτό του ιδανικό επάγγελμα στην ηλικία των 18 αυτό που α)του/της “αρέσει”, β)έχει κλίση σε αυτό, γ)μπορεί να τον/την ζήσει οικονομικά- με όποια αξιολογική σειρά ο καθένας επιλέγει. Και έξαφνα, αναδύεται μια αναπόφευκτη παρατήρηση· κανένας από τους 3 παραπάνω παράγοντες δεν μένει σταθερός στο χρόνο [με ελάχιστες εξαιρέσεις των πολύ συνειδητοποιημένων στον α)]. Αν τώρα που είμαστε νέοι δεν ονειρευόμαστε για τον εαυτό μας ένα μέλλον στο οποίο θα είμαστε “ευτυχισμένοι”, και δεν το επιδιώκουμε με κάθε κόστος, τότε σίγουρα δεν πρόκειται να φτάσουμε ούτε κοντά σε αυτό.

Και στην τελική ναι, έχουμε ακόμη τη δυνατότητα να διαμορφώσουμε τη ζωή μας. Να προσπαθήσουμε για το μέλλον μας. Να αλλάξουμε ό,τι δεν μας αρέσει στη ζωή μας. Η ευτυχία, αν και ετυμολογικά την περιέχει, δεν έρχεται κατά τύχη. Θέλει δράση.

Τι γίνεται λοιπόν αν δεν περάσουμε στις Πανελλαδικές εκεί που θέλουμε; Ξαναπροσπαθούμε. Ψαχνόμαστε για εναλλακτικές που μας αρέσουν εξίσου και δεν τις είχαμε σκεφτεί σε ένα σύστημα που επαινεί μόνο την Νομική και την Ιατρική. Κοιτάμε στον εαυτό μας για το τι πραγματικά θέλουμε.

Και για μας που έχουμε περασει; Ζώντας την πανεπιστημιακή ζωή, η συμβουλή μου είναι μια: μην επαναπαύεστε. Πρόκειται για τα τελευταία από τα πιο δημιουργικά χρόνια της ζωής μας. Αναλόγως με την αξιοποίησή τους θα διαμορφωθεί και η όποια μελλοντική σταδιοδρομία.

Και έτσι ναι, οι εξετάσεις επηρεάζουν τη ζωή μας. Αλλά το που τελικά θα καταλήξουμε σε αυτή δεν είναι χειρότερο ή υποχρεωτικά καλύτερο από κάθε άλλη εναλλακτική. Η ζωή δεν είναι ένας μονόδρομος του οποίου οι πόρτες ανοίγουν με τις Πανελλαδικές. Ποτέ δεν ξέρεις τελικά που θα σε βγάλει.
Άλλες επιλογές, οδηγούν σε άλλα αποτελέσματα. Αλλά το πιο σημαντικό είναι να υπάρχουν προσωπικές επιλογές. Κανείς δεν ξέρει τον εαυτό μας όσο εμείς.

Άλλωστε, αν εμείς δεν φροντίσουμε για το ίδιο μας το μέλλον, κανείς δεν πρόκειται να το κάνει για μας.

, , , , , , , , , , , , , , , , , , ,

By



Comments are closed.