SOBER THOUGHTS, THOUGHTS

ΟΥΔΕΙΣ ΠΙΟ ΑΧΑΡΙΣΤΟΣ ΤΟΥ ΕΥΕΡΓΕΤΗΘΕΝΤΟΣ

25 Feb , 2018  

Να επενδύεις σε σχέσεις, να εμπιστεύεσαι ανθρώπους, να μοιράζεσαι όνειρα και να κάνεις σχέδια. 

Και μια μέρα σαν όλες τις άλλες να συνειδητοποιείς πως τίποτα απ’όλα αυτά δεν εκτιμήθηκε και θυσιάστηκαν όλα στο βωμό του συμφέροντος. Στην αρχή αργείς να καταλάβεις τι ακριβώς έχει συμβέι. Αμφιβάλεις πως έγιναν όπως στα παρουσιάζουν, ψάχνεις δικαιολογίες για να ηρεμήσεις και αφορμές για να καλύψεις την άλλη μεριά και αρχίζεις να ψάχνεις. Τελικά το μόνο που βρίσκεις είναι αυτά τα συναισθήματα που δεν ήθελες να τα νιώσεις ποτέ για αυτό τον άνθρωπο.

Απογοήτευση, παράνοια, εκδίκηση και κάπου ανάμεσα στεναχώρια.

Απογοητεύεσαι γιατί αφιέρωσες χρόνο και αισθήματα. Οδηγείσαι στην παράνοια γιατί δεν μπορείς να συνειδητοποιήσεις πως αυτός ο άνθρωπος μπορεί να φέρθηκε με αυτό τον τρόπο. Στεναχωριέσαι γιατί έπεσες έξω. Γιατί μπορεί να έχεις συμβιβαστεί με την ιδέα πως όλα τα ωραία κάποτε τελειώνουν αλλά δεν θες να μετανιώνεις. Όταν, λοιπόν, αναγκάζεσαι να μετανιώσεις τα βάζεις πρώτα με τον εαυτό σου. Αμφιβάλεις για την αντίληψη σου και σε καμία περίπτωση δεν μπορείς να αποδεχτείς το γεγονός πως σε κορόιδεψε, πως σε χρησιμοποίησε, πως σε εξαπάτησε. Τότε είναι που φτάνεις στα όρια σου και ζητάς εκδίκηση. Θες να νιώσει όπως ένιωσες εσύ και με κάποιο τρόπο να δείξεις σε όλους, μα πάνω απ’όλα στον ίδιο σου τον εαυτό πως δεν έχασες.

Είναι ο πρώτος ή ο τελευταίος ; Θα έρθει να σε ρωτήσει η πιο απαισιόδοξη σκέψη σου.

Είναι δικαολογημένος ή όχι; Θα έρθει να ερωταπαντήσει αυτή η τελευταία σπίθα που έχει μείνει ακόμα μέσα σου και καίει.

Θα θυμώσεις, θα κλάψεις, θα αδιαφορήσεις και στο τέλος θα ξεχάσεις. Και ξέρεις γιατί; Γιατί όλοι οι άνθρωποι εμφανίζονται για να μας διδάξουν κάτι. Και αυτός ήρθε για να σου γράψει ένα τεράστιο κεφάλαιο στο βιβλίο της ζωής που λέγεται “αχαριστία”. Μια λέξη που χαρακτηρίζει κατά βάση αυτούς που ζουν και αναπνέουν με αρχή και τέλος το “εγώ” τους. Μια λέξη που σε κάποιους μπορεί να είναι άγνωστη αλλά για κάποιους άλλους είναι απλά ο τρόπος επιβίωσης τους. Μια λέξη που αν την εφαρμόσεις μια φορά και πιάσει μετά δύσκολα την αποχωρίζεσαι, την κάνεις κτήμα σου και προχωράς μαζί της γιατί είναι, δυστυχώς, το μοναδικό σου όπλο.

Κάπως έτσι μέσα σε όλες αυτές τις θολωμένες σου σκέψεις καταλαβαίνεις πως από εδώ και πέρα πρέπει να ζυγίζεις τα πράγματα διαφορετικά. Να μην περιμένεις από τους άλλους αυτά που θα έκανες εσύ. Να μην εμπιστεύεσαι εύκολα και να αμφιβάλεις μέχρι να αποδειχτεί πως βρήκες το αληθινό, το πραγματικό. Αν με ρωτάς θα είναι δύσκολο στην αρχή, θα αδικήσεις ανθρώπους που δεν πρέπει, θα πληγώσεις όπως πληγώθηκες γιατί έτσι μόνο θα λυτρωθείς. Μα μη παρασυρθείς. Οι άνθρωποι που πρέπει να πρωταγωνιστήσουν στη ζωή σου θα το κάνουν απο την αρχή. Δεν θα είναι κομπάρσοι. Δεν θα υπάρχουν απλά για να υπάρχουν.

Μη κλείνεις τα μάτια. Μη φοράς παρωπίδες και μη σταματάς να ελπίζεις. Μην μένεις σε μικρούς ανθρώπους και συνέχισε να ονειρεύεσαι. Κανένας δεν έχει το δικαίωμα να σου στερήσει να ζείς τη ζωή σου όπως ακριβώς τη θέλεις εσύ. Αποκόμισε από την κάθε περιπέτεια αυτό που θα σε κάνει πιο δυνατό και αυτό που την επόμενη φορά θα σε προειδοποιήσει να μην κάνεις τα λάθη του παρελθόντος. Απο τα λάθη μας μαθαίνουμε μας έλεγε η δασκάλα στην ορθογραφία. Λάθος έκανε; Αφού στο τέλος τα έμαθες !!

“Βαρύς ο κόσμος για να τον ζήσεις, όμως για λίγη περηφάνια το άξιζε” Οδυσσέας Ελύτης

,

By



Comments are closed.