MEN, Urban Ego

ΜΙΣΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ, ΑΝΘΡΩΠΟΣ (ΜΕ) ΜΙΣΟΣ

25 May , 2017  

[Γράφω αυτό το κείμενο με αφορμή ένα βίντεο της συμπαθεστάτης ηθοποιού Σοφίας Μουτίδου το οποίο η ίδια ανέβασε στο προσωπικό της λογαριασμό στο YouTube, καθώς και δεδομένου ενός γεγονότος του οποίου πρότινος υπήρξα μάρτυρας:]

Που λέτε λοιπόν, μια περίοδο περί τα Χριστούγεννα, και με αφορμή τη γαλοπούλα και τα μελομακάρονα που πλησίαζαν απειλητικά και θα έφευγαν πολύ πιο γρήγορα μέσα στο στομάχι μου, αποφάσισα να αξιοποιήσω την ήδη περασμένη 4μηνη εγγραφή μου στο γυμναστήριο για να κυκλοφορώ σαν άνθρωπος. Άρχισα λοιπόν να πηγαίνω σε τακτική βάση, και σε γενικές γραμμές έκτοτε το έχω διατηρήσει (Ναι, εγώ, που αν μπορούσα να κάψω όλα τα αθλητικά παπούτσια και τις φόρμες στον κόσμο, θα το έκανα με χαρακτηριστική άνεση).

Πάω λοιπόν μια μέρα στο γυμναστήριο περί τον 1 μήνα πριν για τα κλασικά. Ενώ έκανα τις ασκήσεις μου ως συνήθως, παρατήρησα ένα νεαρό ζευγάρι περίπου στην ηλικία μου να έχει κατασκηνώσει σε έναν από τους πάγκους χωρίς να κάνει ουσιαστική γυμναστική και να κοιτάζει έντονα πίσω μου, και από περιέργεια γύρισα να δω. Πίσω μου, ήταν μια σχετικά εύσωμη γυναίκα, μέσης ηλικίας που έκανε μια άσκηση για το άνοιγμα των ποδιών. Αποφάσισα να μην δώσω σημασία για λόγους ευγενείας και συνέχισα τη δουλειά μου. Λίγα δευτερόλεπτα αργότερα, ακούστηκε να πέφτει ένα από τα βάρη στο κάτω μέρος της μηχανής, κάτι απόλυτα σύνηθες σε ένα γυμναστήριο αν κάποια άσκηση γίνει πιο απότομα (εμένα μου συμβαίνει σε καθημερινή βάση). Τη στιγμή εκείνη, λοιπόν, το ζευγάρι αποφάσισε πως ήρθε η κατάλληλη ώρα για να γελάσουν τόσο δυνατά, που και να τους γαργαλούσες θα ήταν διακριτικότεροι. Και συνέχισαν να κοιτάνε τη γυναίκα. Εκνευρισμένος και δη απογοητευμένος από τη συμπεριφορά αποφάσισα πως η γυμναστική μου τελείωσε για τη μέρα και αποχώρησα.

Το συμπέρασμα που θέλω να αναδείξω από την ιστορία αυτή (που είναι μια από τα άπλετα δείγματα μίσους που συναντάμε καθημερινά) είναι η αιτιότητα του φαινομένου. Αν αυτή η γυναίκα ήταν στα MacDonald’s και έτρωγε 5 burgers, θα επικρινόταν επειδή τρώει. Η γυναίκα που τώρα προσπαθούσε να κάνει κάτι υγιεινό για τον εαυτό της και το σώμα της, πάλι επικρινόταν σαν πως δεν έχει δικαίωμα να ασχολείται με τον εαυτό της. Εκδοχές βέβαια που αμφότερες δεν θα έπρεπε σίγουρα να επικρίνονται. Ζούμε σε ένα σύνολο που το μίσος κυριαρχεί. Που είναι πάρα πολύ εύκολο να κρίνουμε οτιδήποτε μας ξενίζει, μας ενοχλεί, μας ξυπνά δικά μας κόμπλεξ και ερεθίζει την πλέον ευέξαπτη ενοχική μας φύση. Είναι πολύ απλό το να μισούμε, δεν απαιτεί κάποια ιδιαίτερη προσπάθεια. Βρίσκουμε κάτι στον άλλον που εμείς θεωρούμε ότι είναι άξιο επίκρισης και χτυπάμε με όλη μας την κακία. Είναι σίγουρα πολύ πιο εύκολο από την αγάπη. Η αγάπη προϋποθέτει προσπάθεια καλοπροαίρετης επαφής με τον άλλον, και φυσικά γνωριμίας και συμφιλίωσης με τον ίδιο τον εαυτό μας.

Το ξέρω κι εγώ, κι εσύ και όλοι μας. Όλοι μας το έχουμε κάνει. Γιατί να κοροϊδέψεις κάποιον για το βάρος του; Για το χρώμα του; Για την εθνικότητα, για τη θρησκεία, για το φύλο, για τη δουλειά, για την οικονομική κατάσταση, για τη σεξουαλικότητα, για την ταυτότητα, το ύψος, την προέλευση, το ντύσιμο, για οποιοδήποτε χαρακτηριστικό του; Τι θα προσφέρει αυτό σε εσένα; Τι σε ενοχλεί οτιδήποτε από τα παραπάνω και πως επηρεάζει τη δική σου ζωή περισσότερο απ’ όσο θα επηρεάσει εκείνον/η το μίσος που θα εξαπολύσεις απέναντί τους;

Η δυστυχία τρέφει την περιέργεια. Και σε μια εποχή της οικονομικής κρίσης που η ουσιαστική περιέργεια και το ενδιαφέρον για οτιδήποτε παραγωγικό εκλείπει, ο κόσμος θέλει να δημιουργήσει τη δυστυχία για να την βρει ενδιαφέρουσα, αστεία, φάρμακο για μια κατεστραμμένη αυτοεκτίμηση.

Είχα δει πρόσφατα μια ταινία σεμιναρίου που λέει ότι η γενιά μας (Millennials) είναι μια γενιά χωρίς μίσος. Μπορεί σε άλλες χώρες να ισχύει. Αλλά στη δική μας εγώ παρατηρώ το ακριβώς αντίθετο. Η γενιά μας θεωρεί ότι η κακία, το μίσος ανοίγει το δρόμο της επιτυχίας και της ευτυχίας. Και το στηρίζει τόσο θεωρητικά (επικροτώντας το) όσο και έμπρακτα (ασκώντας τα).

Θα ήθελα να φέρω ένα πολύ ηχηρό και πρόσφατο παράδειγμα.

Αφορά το ελληνικό YouTube. Θεωρώ ότι όλοι ή έστω οι περισσότεροι αναγνώστες του παρόντος, έχουν κάποια επαφή με Έλληνες youtubers με επιφανέστερους τους Jeremy, Mikeius, Μαλιάτσης κ.ο.κ. Το ελληνικό YouTube, πριν από περίπου 5-6 χρόνια άρχισε να διαμορφώνεται από άτομα τα οποία απέκτησαν φήμη με το να σχολιάζουν με έντονο, αρνητικό, σαρκαστικό τρόπο άλλους, φαινόμενα, θέματα. Τώρα, don’t get me wrong, θεωρώ απόλυτα ότι η κωμωδία δεν μπορεί να έχει όρια. Σχολιάζω απλά, όμως, ότι αυτό το είδος χιούμορ απηχεί στη νέα γενιά. Και φυσικά, αν κάποιος κάνει κάτι διαφορετικό, η αντίδραση ποια είναι; Μίσος και πάλι μίσος. Μίσος χωρίς διάκριση, σε κοριτσάκια που μιλάνε για μέικ-απ, σε παιδιά που μιλάνε για τη μέρα τους, σε διάσημους που αναφέρονται σε προβλήματα του κόσμου προσπαθώντας να τα λύσουν.

Έχουμε αποφασίσει σε μια ευθυνόφοβη κοινωνική πραγματικότητα που εκκολάπτει την αλαζονεία και την αυταρέσκεια να εθελοτυφλούμε για τα δικά μας προβλήματα και να επικρίνουμε δίχως αύριο τα μειονεκτήματα των άλλων. Έχουμε μάθει να μισούμε οτιδήποτε είναι έξω από τη ζώνη ασφαλείας μας και να το συγκαλύπτουμε στο πλαίσιο μιας δήθεν προοδευτικότητας. Έχουμε εθιστεί στο μίσος και δεν μας ενδιαφέρει η κατεύθυνση προς την οποία απευθύνεται.

Έχω να δηλώσω πως εγώ επιλέγω την αγάπη. Και αν αυτό είναι πολύ, τον σεβασμό. Τον δίχως όρια, δίχως κριτήρια σεβασμό στους άλλους, στη ζωή και τις επιλογές τους. Γιατί είμαστε όλοι άνθρωποι, και είμαστε όλοι το ίδιο σημαντικοί. Και καλώ τον καθένα από εσάς να με ακολουθήσει. Γιατί ίσως έτσι, όταν θα φτάσετε στα 80 σας, να μπορείτε να πείτε ότι ζήσατε μια ζωή άξια να την αγαπήσει και κάποιος άλλος.

 

If you can’t love yourself, how the hell are you going to love somebody else?

-RuPaul Andre Charles

, , , , , , , , , , , , , , , , , ,

By



Comments are closed.