Blog, feelings, THOUGHTS

ΜΕ ΕΙΧΕΣ ΤΟΣΗ ΑΝΑΓΚΗ ΤΕΛΙΚΑ…

3 May , 2018  

Δεν είχες νιώσει ξανα τόσα πολλά πριν από εμένα, το είχες παραδεχτεί και μόνος σου… Δεν είχες αγαπήσει τόσο πολύ και ανιδιοτελώς ξανά κάποιον στη ζωή σου. Ήταν η πρώτη φορά που ερωτεύθηκες τόσο πολύ κάποιον και ήθελες μόνο να τον κάνεις ευτυχισμένο. Κι εγώ ήμουν η τυχερή! Ανάμεσα σε τόσους έρωτες του παρελθόντος και τόσες γνωριμίες εγώ ήμουν η τυχερή! Σκεφτόσουν μόνο πότε θα βρεθούμε και πότε θα με σφίξεις ξανά στην αγκαλιά σου κι εγώ παρασύρθηκα και σε ερωτεύθηκα το ίδιο! Είχες ανάγκη να με βλέπεις, είχες ανάγκη να με αγκαλιάζεις και ήθελες μόνο να με κάνεις να χαμογελάω και να νιώθω ασφάλεια. Κι εγώ είχα την ίδια ανάγκη πλέον. Να σε κάνω ευτυχισμένο!

Κι όλα αυτά λες και δεν είχα ξαναπληγωθεί. Αμέσως τα ξέχασα όλα, έσβησα τις πληγές του παρελθόντος, αψήφισα όλα τα σημάδια που μου έλεγαν πως ίσως ξαναπληγωθώ και συνέχισα να αφήνομαι μαζι σου. Στα έδωσα όλα. Στην αρχή σταδιακά και έπειτα ένιωσα πως όλο αυτό δεν είναι δίκαιο και απλά στα έδωσα όλα. Ό,τι είχα και όσα μπορούσα να δώσω σου τα έδωσα τόσο απλόχερα. Μέρα με τη μέρα γινόμουν όλο και πιο σίγουρη πως δε θα με πρόδιδες ποτέ, δε θα έφευγες. Όχι εσύ. Μπορεί όλοι οι άλλοι να έφυγαν, όμως εσύ δε θα φοβόσουν να αφεθείς με όλη σου τη δύναμη, δε  θα τρόμαζες με όλα όσα μπορείς να νιώσεις. Θα έμενες εδώ και κάθε μέρα αυτό που έχουμε θα φτάνει πιο κοντά στην ολοκληρωτική ευτυχία.

Ήμασταν τόσο χαρούμενοι και ξέγνοιαστοι και χαμογελούσαμε κάθε φορά που τα βλέμματά μας συναντιόντουσαν. Η ευτυχία ήταν κοντά. Θα τα είχαμε καταφέρει κόντρα σε όσους μας φθονούσαν και ήθελαν να μας δουν χωριστά. Και κάπου εκεί εσύ πάγωσες. Άρχισες να ακούς όσους δε μας ήθελαν μαζί, άρχισες να τους δίνεις δίκιο και να σκέφτεσαι σαν αυτούς. Άρχισες να ζητάς μια ανεξαρτησία απεγνωσμένα, χωρίς να βλέπεις ότι σε αυτό που έχουμε εμείς οι δυο, είσαι ανεξάρτητος. Επιζητούσες ανεξαρτησία και ελευθερία ενώ τα είχες ήδη. Ήσουν τόσο μπερδεμένος που δεν ήξερες πλέον τι σημαίνουν οι λέξεις αυτές, όλα ήταν συγχισμένα μέσα σου. Κι άρχισες να μας διαλύεις. Έβρισκες αφορμές να θυμώνεις και έδειχνες όλο και λιγότερη αγάπη και στοργή σε εμένα, που ήμουν δίπλα σου όταν δεν ήταν κανείς.

Με έσπρωχνες μακρυά σου και περνούσες τις ώρες μόνος σου ή με τους φίλους σου. Κάποιες φορές δεν ξέρω τι σε κρατούσε πίσω και με ζητούσες ξανά. Με πρόσθετες με κάθε ευκαιρία στην καθημερινότητά σου και ήθελες την παρουσία μου στη ζωή σου. Κι εκεί που πίστευα πως όλα είχα διορθωθεί, ή τουλάχιστον έκαναν βήματα μπροστά, εσύ έκανες βήματα πίσω και επαναλάμβανες τα παραπάνω. Απομακρυνόσουν ξανα. Και κάθε φορά που απομακρυνόσουν ξανά, όταν επιτέλους γυρνούσες, έδινες όλο και λιγότερα. Και κάθε απομάκρυνση διαρκούσε όλο και περισσότερο. Κι εγώ το αισθανόμουν, αλλά δε σου έλεγα κάτι, γιατί μου αρκούσε που επέστρεφες. Το να νιώσω δική σου για λίγο ακόμη ήταν αρκετό, παραπάνω από αρκετό…

Ώσπου οι επιστροφές σου σταμάτησαν ανεπιστρεπτί. Δε γυρνούσες πια. Είχες πάρει όλα όσα χρειαζόσουν από εμένα και δεν είχες ανάγκη να ξαναγυρίσεις. Δεν είχες πια την ανάγκη να είμαι δική σου και να είσαι δικός μου. Δεν είχες ανάγκη όλα αυτά που είχαμε χτίσει. Δε θα στο αρνηθώ, αυτό με πόνεσε πολύ. Το ότι η ανάγκη σου για τον έρωτά μας είχε κορεστεί, αλλά ξέρω πλέον το λόγο. Με χρησιμοποίησες για να δεις πως είναι ο έρωτας, πώς είναι να αγαπάς -και το κυριότερο- πώς είναι να αγαπιέσαι. Γιατί αυτό είναι το μόνο που ποτέ δεν ένιωσες ουσταστικά από κάποια άλλη σχέση. Το ξέρω με σιγουριά, το είδα στα μάτια σου τα οποία ξέρω να διαβάζω με κάθε λεπτομέρεια πλέον! Ήθελες την επιβεβαίωσή σου και την πήρες και είναι η ώρα σου να φύγεις. Όταν με το καλό επιστρέψεις -γιατί και οι δύο ξέρουμε πως θα το κάνεις- εγώ δε θα είμαι εδώ. Θα είμαι σε άλλους έρωτες, ουσταστικούς. Ή μπορεί να είναι μόνη μου, μα η μοναξιά μου θα είναι πιο ουσταστική και πιο ειλικρινής από την αγάπη σου!

“She lives in a poem.”

, , , , ,

By
"She lives in a poem."



Comments are closed.