MEN, Urban Ego

ΛΟΝΔΡΕΖΙΚΗ ΕΞΟΡΜΗΣΗ

19 Apr , 2017  

Tedx Πανεπιστημίου Πειραιά, Ομάδα Εθελοντών, 30 Μαρτίου 2017

«[…]{Υπεύθυνος εθελοντών}  -Και σε ποιους αρέσει να ταξιδεύουν;

(Σηκώνουν χέρι οι περισσότεροι μέσα στην αίθουσα).

-Όλοι απ’ ότι καταλαβαίνω.

{Συμπαθέστατη πλην εκνευριστικά φλύαρη εθελόντρια} -Άλλωστε τα ταξίδια είναι τα μόνα που αγοράζεις (μαζί με τα βιβλία) που σε κάνουν πλουσιότερο.»

Υπό άλλες συνθήκες μια από τις πλέον τετριμμένες –σχεδόν γραφικές- φεησμπουκικές ατάκες όπως αυτή θα μου περνούσε απαρατήρητη, ίσως και να με ενοχλούσε. Δεδομένης όμως της πρόσφατης επίσκεψής μου στο Λονδίνο, μπήκα σε σκέψεις σχετικά με τα ταξίδια. Είναι εύκολο να τα βάλεις όλα μαζί σε ένα τσουβάλι αλά έκθεση Πανελλαδικών και να παραθέσεις τα θετικά των ταξιδιών και τι λύσεις προσφέρουν. Γιατί όμως τελικά μας αρέσει να ταξιδεύουμε;

Τη λύση στο ερώτημα αυτό την βρήκα πατώντας το πόδι μου για πρώτη φορά στη Γηραιά Αλβιόνα. Δεν ήταν φυσικά η πρώτη μου φορά στο εξωτερικό, η πρώτη μου όμως φορά μετά από πολύ καιρό που πάταγα εκτός Ελλάδος. Μπορεί να είναι η αλλαγή περιβάλλοντος, η διαφορά στη νοοτροπία, τα κτήρια, τα μαγαζιά, τα καφέ, οι άνθρωποι· ίσως και όλα μαζί. Ο τρόπος που αντιμετωπίζει ο καθένας μας τα ταξίδια είναι διαφορετικός.

Πιστεύω πως η απάντηση κρύβεται στη μέση, σε ένα συνδυασμό παραγόντων που επηρεάζουν τον καθένα διαφορετικά, ανάλογα και με την οπτική του. Γι’ αυτό, ο τρόπος που βιώνει ο καθένας τα ταξίδια είναι ιδιωτικός και ό,τι κι αν σας πω εδώ μέσα είναι δια ιδίων οφθαλμών. Προσκαλώ εκφράσεις άλλων οπτικών για την Αγγλική πρωτεύουσα.

Το Λονδίνο λοιπόν. Μια πόλη τόσο αριστοκρατική, όσο και σύγχρονη και καλλιτεχνική. Μια πόλη που μπορεί να προσφέρει κάτι σε όλους. Από τα εκνευριστικά πολλά σημεία πώλησης εισιτηρίων για θέατρα και τα εξίσου εκνευριστικά πολλά θέατρα, στην γραφικότητα που χαρακτηρίζει το tube και όλους τους σταθμούς του. Εύκολα μπορώ να την χαρακτηρίσω την πόλη των αντιθέσεων. Τα ήρεμα και χαλαρωτικά πάρκα με βασιλιά το τεράστιο –πράγματι- Hyde Park από τη μια, κι από την άλλη η πιο-πολυπληθής-πεθαίνεις Regent Street όπου ντρέπεσαι να πατήσεις στα μαγαζιά μήπως και σου πεταχτεί από πουθενά ο Τσακαλώτος και σε μαλώσει. Και στη συνέχεια το φαγητό. Από τη μια το αξιοζήλευτο αγγλικό πρωινό που ένα δεύτερο πιάτο είναι το λιγότερο δεδομένο, σε σύγκριση με όλα τα άλλα γεύματα που αν μπορέσεις να τα φας πρέπει να νιώσεις περήφανος και τυχερός επιζών. Τα τόσο επίσημα ντυσίματα στον δρόμο που και σακάκι να φοράς σε κάνουν να νιώθεις ανεπίσημος, βέρσους τις παντόφλες με κάλτσες που θα πετύχεις στα προάστια και κοντά στον Τάμεση. Η συνύπαρξη μιας, το δυνατόν, σωστής δημοκρατίας και της αρχοντικής και άκρως αγαπητής στους Βρετανούς, βασιλείας.

Δεν θα μιλήσω για τα «must» που θα βρεις στους τουριστικούς οδηγούς γιατί ακριβώς, θα τα βρεις στους τουριστικούς οδηγούς. Θα μιλήσω για προτάσεις-συμπεράσματα που εξάγω ως φωτεινός σας παντογνώστης και συγχρόνως έτερος πρωτοεπισκεπτόμενος τουρίστας.

Για φαγητό: Το εστιατόριο Guacho με αργεντίνικη κουζίνα που τρώγεται, σπάνιο για Λονδίνο.

Για ποτό: To Bar Américain στο Soho, με ζεστή ατμόσφαιρα και μέσα στην νυχτερινή ζωή της πόλης.

Για κλαμπ: Μην πας. Διακοπές είσαι, και τα κλαμπ είναι ίδια παντού.

Για βόλτα: Όπου σε βγάλει ο δρόμος. Όλο το Λονδίνο είναι μια πανέμορφη βόλτα με κάθε είδους θεάματα. Πάρε τα πόδια και ξεκίνα μέχρι να σου μαδήσουν. Ιδιαίτερη μνεία στα πάρκα και την περιοχή του Covent Garden.

Για καφέ: Συμφωνία με τους τουριστικούς οδηγούς: Hard Rock Café, η ατμόσφαιρα μαγευτική, ο καφές εξαιρετικός μέσα σε ένα τεράστιο μουσείο μουσικής. Αν είσαι έστω και λίγο φαν, μην το χάσεις.

Για ψώνια: Μην πας στα Harrods, θα φύγεις με κατάθλιψη. Η Oxford και Regent Str. είναι πιο ωραίες γιατί κάνεις και βόλτα, περισσότερα μαγαζιά και με λίγο ψάξιμο μπορείς να βρεις τιμές που να σηκώνεις με λίγο καμπούριασμα.

Για μετακινήσεις: Tube ασυζητητί. Φθηνό, θα δεις πολλά μέρη σε σύντομο χρονικό διάστημα και θα εκτιμήσεις για πρώτη φορά στη ζωή σου το ελληνικό μετρό  (Θου! κύριε). Αλλά το vintage αίσθημά του είναι όλα τα £££.

Για θέατρα: Μην δεις (μόνο) το Phantom of the Opera. Καλό, γλυκό, ωραίο αλλά είναι εκεί τα τελευταία 27 χρόνια και δεν προβλέπεται να φύγει σύντομα, θα το δεις άλλη φορά. Ψάξε για κάτι που ήθελες/θέλεις να δεις (πρόταση εποχής: Wicked) ή κάτι που από την περιγραφή σου τραβάει την προσοχή. Ή αν θέλεις να γίνεις γιόλο διάλεξε ένα στην τύχη και λίγες είναι οι πιθανότητες να απογοητευτείς (πρόταση εποχής: Kinky Boots).

Να είστε ανοιχτόμυαλοι. Πάτε στην πόλη που επιτρέπονται σχεδόν τα πάντα. Είναι και σε πολλά πράγματα πιο μπροστά από εμάς ώστε μπορεί να ξενίσει σε πολλούς. Απ’ την άλλη, αυτό είναι από τα βασικά θετικά των ταξιδιών· Σου ανοίγουν το μυαλό για όσα πριν εθελοτυφλούσες. Φτάνοντας επί περιόδου τρομοκρατικής επίθεσης, το έζησα κι εγώ ο ίδιος. Και σίγουρα δεν το μετανιώνω ούτε στο ελάχιστο.

Παρατηρήσεις:

  • Μην κάνετε ρατσιστικά σχόλια, ό,τι κι να δείτε (γενικότερα, αλλά ειδικά εκεί).
  • Μην φοράτε γούνες, θα σας γιουχάρουν. Είναι πολύ, πολύ φιλόζωοι.
  • Προσοχή στα νερά (για καλή τύχη θα πιείτε πολύ Εβιάν και θα ζήσετε σαν άλλη Ντένη για λίγες μέρες).
  • Μην εκπλαγείτε από την άπλετη ευγένεια που κυκλοφορεί παντού. Ναι είναι φυσικό. Όχι, εμείς είμαστε οι αγενείς.
  • Να αφήνετε μπουρμπουάρ, το αντίθετο είναι σχεδόν προσβολή.
  • Να είστε προετοιμασμένοι να γυρίσετε μπατίρηδες, δεν γλιτώνουν εκεί τα λεφτά.

Λόνγκ στόρυ σόρτ πηγαίνετε στο Λονδίνο, δεν θα το μετανιώσετε. Και πάρτε και έναν ταξιδιωτικό οδηγό, δεν είμαι εξπέρ. Ή αν δεν θέλετε, δεν μπορείτε, δεν σας ταιριάζει, ταξιδέψτε αλλού. Κάπου. Συνήθως ο προορισμός δεν έχει σημασία, παρά η διαδρομή, ή στην συγκεκριμένη περίπτωση η ίδια η πράξη.

«Άλλωστε τα ταξίδια, είναι τα μόνα που αγοράζεις που σε κάνουν πλουσιότερο.»

, , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,

By



Comments are closed.