Blog, feelings, THOUGHTS

Η ΣΙΩΠΗ ΠΡΙΝ ΤΗΝ ΚΑΤΑΙΓΙΔΑ!

24 May , 2018  

Έχεις παρατηρήσεις ότι πριν την καταιγίδα υπάρχει μια απίστευτη ηρεμία; Όλα γύρω είναι ήσυχα, δεν ακούγονται ούτε τα πουλιά, ούτε ο αέρας, ούτε το παραμικρό θρόισμα. Για λίγα λεπτά επικρατεί η πιο όμορφη ησυχία… Κι έπειτα έρχεται η καταστροφή! Όλα αλλάζουν, η φύση κάνει στροφή 180 μοιρών και βλέπεις ένα άλλο πρόσωπό της. Τα όμορφα χρώματα δίνουν τη θέση τους στο γκρι, το μαύρο και το μοναδικό φως είναι αυτό των αστραπών…

Έτσι είναι κάθε καταιγίδα… Όλα ήρεμα πιο πριν και μετά το χάος. Έτσι ήταν κι η δική μας καταγίδα. Και οι δύο ήρεμοι, ο ένας δίπλα στον άλλον, συνυπήρχαμε αλλά κανείς δεν επενέβαινε στο χώρο του άλλου. Κι οι δυο μαζί κι ο καθένας μόνος του… Σιγή! Δε μιλούσαμε σχεδόν καθόλου και όταν χρειαζόταν να μιλήσουμε λέγαμε μόνο τα απαραίτητα… Χωρίς πολλά λόγια και πολλές εξηγήσεις… Ερώτηση-απάντηση. Αυτή ήταν η σχέση μας πλέον. Κι ο πρωινός καφές γινόταν όλο και πιο κρύος και άγευστος και το κρεβάτι στην άλλη μεριά όλο και πιο άγνωστο και άβολο…

Κι αυτή η αέναη κατάσταση μας σκότωνε αλλά κανείς δεν προσπαθούσε να την αλλάξει… Βολευόμασταν στη σιωπή γιατί δεν επέφερε καμία αλλαγή. Η κατάσταση αυτή μας σκότωνε αλλά κανείς δεν έκανε το παραμικρό για να την αλλάξει. Πεθαίναμε μέσα μας μέρα τη μέρα κι όμως δεν προσπαθούσαμε να σωθούμε ή να σώσουμε ο ένας τον άλλον, για χάρη της αγάπης μας έστω… Δε σκεφτόμασταν το καλό μας, δε σκεφτόμασταν καν καθαρά για την ακρίβεια. Ή καλύτερα, δε σκεφτόμασταν. Δεν μπορούσα να καταλάβω πώς φτάσαμε ως εδώ. Νομίζω ούτε εσύ ήξερες, για αυτό και δε ρώτησα.

Και έπειτα ξεσπάσαμε. Δεν έγινε κάτι συγκεκριμένο, απλώς ξεσπάσαμε για ό,τι μπορούσαμε ο ένας στον άλλον. Βγάλαμε από μέσα μας πράγματα και συναισθήματα των οποίων την ύπαρξη δε γνωρίζαμε. Ειπώθηκαν λόγια, υποσχέσεις και παράπονα που είχαμε στοιβαγμένα μέσα μας για καιρό και ξαφνιάζαμε ο ένας τον άλλον με την πίκρα που κρυβόταν μέσα μας. Κι ύστερα μείναμε εκεί παγωμένοι να κοιταζόμαστε. Σιωπηλοί ξανά. Προσπαθούσαμε να χωνέψουμε όλα όσα είπαμε κι όλα όσα ακούσαμε και κλαίγαμε. Βουβό κλάμα που δεν οδηγούσε πουθενά. Αυτό το κλάμα δεν είχε σκοπό, δεν είχε καν λόγο, απλώς έρρεαν τα δάκρυα από τα μάτια μας.

Κι έπρεπε να δούμε τι θα γίνει. Υπήρχε άραγε επιστροφή μετά από όλο αυτό; Θα ήταν σωστή η επιστροφή; Θα οδηγούσε κάπου; Όχι! Αυτή είναι η απάντηση σε όλα! Όχι, σε τίποτα δε θα ωφελούσε μια επιστροφή, αν γινόταν δηλαδή… Μόνο ο εγωισμός μας θα ικανοποιούνταν κι αυτός όχι για πολύ! Κανένα όφελος. Η μόνη λύση ήταν η φυγή. Η φυγή για την οποία θα κατηγορούσα τον οποιοδήποτε, τώρα έμοιαζε να είναι η ιδανική λύση. Η φυγή κι όχι η επιστροφή. Γιατί η επιστροφή απαιτεί και ένα μέρος για να επιστρέψεις κι εμείς είχαμε μόνο αναμνήσεις και τίποτα άλλο. Κι οι αναμνήσεις είναι για να μένουν μέσα μας, αλλά όχι για να γυρνάμε σε αυτές. Για αυτό φύγαμε ο ένας από τον άλλον! Παραιτηθήκαμε ταυτόχρονα. Και αυτή ήταν η πιο σωστή, κοινή απόφαση που πήραμε εδώ και καιρό!

 

 

“She lives in a poem.”

, ,

By
"She lives in a poem."



Comments are closed.