Blog, CULTURE

Η ΜΟΡΦΗ ΤΟΥ ΝΕΡΟΥ: ΓΙΑΤΙ Ο ΕΡΩΤΑΣ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΟΡΙΑ

14 Mar , 2018  

Χμμμ… Αρχικά να πω ότι ξεκίνησα να βλέπω την ταινία έχοντας στο πίσω μέρος του μυαλού μου πως πρόκειται για μια ταινία φαντασίας. Οπότε για όποια παράξενη απορία μου δημιουργήθηκε, ενόσω την παρακολουθούσα, δεν μπορώ να κατηγορήσω τον Γκιγιέρμο (Ντελ Τόρο) ο οποίος εξαρχής μου δήλωσε ότι πρόκειται περί φανταστικού.

Η ταινία μας τοποθετεί στη δεκαετία του ’60 και στον Ψυχρό Πόλεμο, όπου Αμερικάνοι και Ρώσοι είναι στα… μαχαίρια ―ας το θέσω έτσι. Πρωταγωνίστριά μας είναι η Ελάιζα Εσποζίτο, η οποία είναι μια βουβή κοπέλα που εργάζεται ως καθαρίστρια σε ένα εργαστήριο υψηλής ασφαλείας. Το sidekick της είναι η Ζέλντα Φούλερ με την οποία συνεννοούνται στη νοηματική, και είναι η κλασική έγχρωμη Αμερικανίδα, που αν υπήρχε στην πραγματικότητα θα ήταν η πρώτη που θα σκεφτόταν το Z-snap. Είναι κωμική και έχει ατάκες να γελάς για μέρες.

Κάποια στιγμή, στην επαναλαμβανόμενη ρουτίνα τους, η Ελάιζα πηγαίνοντας να καθαρίσει ένα απαγορευμένο χώρο των εγκαταστάσεων, ανακαλύπτει ένα ανθρωποειδές αμφίβιο ον. Υποκινούμενη από την περιέργεια και το δέος της για αυτό το πλάσμα, το επισκέπτεται κρυφά κάθε μέρα και το ταΐζει, αφού βλέπει πόσο αδύναμο είναι από τα πειράματα που του κάνουν βάσει των εντολών του συνταγματάρχη Στρίκλαντ ―έναν περίεργο τύπο που έχει εθισμό σε φτηνές καραμέλες.

Κάπου εδώ θέλω να αναφέρω το εξής: Η Ελάιζα ήταν ορφανή, και η ιδιαιτερότητά της εκείνα τα χρόνια δεν πιστεύω ότι αντιμετωπιζόταν με λεπτότητα και ευσυνειδησία. Εκ των πραγμάτων λοιπόν, μεγάλωσε με μια ευθραυστότητα και μια μοναξιά που την έκαναν συναισθηματικά αδύναμη στη στοργή που μπορεί να λάμβανε από κάποιον.

Αρχίζει, λοιπόν, να φέρνει στο πλάσμα τροφή, και κάποια στιγμή αρχίζει να του βάζει μουσική από ένα φορητό πικ-απ που κουβαλάει από το σπίτι της. Τη βλέπουμε να χορεύει… και να τον ερωτεύεται. Είναι μαγεία.

Δε θα μιλήσω παραπάνω για την πλοκή για να μη σας το χαλάσω, μπορώ να πω όμως ότι όσο προχωράει η ιστορία σκεφτόμαστε τι θα γίνει, πώς θα συνεχίσει, πώς θα χωριστούν; Γιατί ο έρωτας είναι αμοιβαίος και κάποια στιγμή συνευρίσκονται ―αν με εννοείς― σε μια υπέροχη κινηματογραφική σκηνή· και εκεί καταλαβαίνεις ότι ο έρωτας δεν έχει όρια όσο απαγορευμένος κι αν είναι, ακόμη κι όταν αφορά κάτι που ξεπερνά τη φαντασία.

Φτάνοντας στο τέλος παρατήρησα ότι το τέλος της ταινίας μοιάζει με αυτό του Λαβυρίνθου του Πάνα. Γλυκόπικρο και παραμυθένιο.

Η σκηνοθεσία ήταν του Γκιγιέρμο Ντελ Τόρο, και το σενάριο ήταν του ιδίου και της Βανέσα Τέιλορ. Αρχές του Μαρτίου του 2018 η ιστορία κυκλοφόρησε και σε μυθιστόρημα. Τη μουσική την ανέλαβε ο Αλεξάντρ Ντεσπλά ―ένας συνθέτης που έχει αναλάβει στο παρελθόν τη μουσική για τον Χάρι Πότερ και για το Λυκόφως, ανάμεσα σε πολλά άλλα έργα.

Η ταινία που είχε προϋπολογισμό σχεδόν 20 εκατομμύρια δολάρια, κατάφερε να κάνει πωλήσεις κοντά στα 150 εκατομμύρια δολάρια. Προτάθηκε για έναν μεγάλο αριθμό βραβείων και κέρδισε μέσα σε άλλα βραβεία Καλύτερης Εικόνας, Καλύτερου Σκηνοθέτη, Καλύτερης Παραγωγής και Καλύτερης Πρωτότυπης Μουσικής στα Globe Awards, Critics’ Choice Awards και στα βραβεία της Ακαδημίας. Η βαθμολογία του στο IMDB είναι 7,6/10. Εγώ του βάζω 8,5/10.

 

, , , , , ,

By



Comments are closed.