Blog, feelings, THOUGHTS

ΕΝΑ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΟ ΓΙΑ ΔΥΟ!!!

22 Mar , 2018  

“Σε πέντε λεπτά είμαι από κάτω!” Μία μικρή φράση που κάνει την ευτυχία μου μεγαλύτερη. Εγώ, εσύ και ένα αυτοκίνητο. Όλοι οι δρόμοι μας ανοίγονται, με ρωτάς πού θέλω να πάμε κι εγώ σου λέω ότι δε με νοιάζει! Μου αρκεί να ξέρω ότι στο αυτοκίνητο θα είμαστε δυο μας και ότι μ’αγαπάς. Κάθε φορά που κάνουμε μαζί μια διαδρομή -μικρή ή μεγάλη δεν έχει σημασία- εγώ πλέω σε πελάγη ευτυχίας. Βλέπεις το αυτοκίνητό σου δε μας πάει μια απλή βόλτα, αλλά μας ταξιδεύει στον παράδεισο. Ένα μικρό αυτοκίνητο χωράει τόσο έρωτα, τόσες συγκινήσεις και τόσα λόγια!

Όλοι οι δρόμοι μας ανήκουν. Διαλέγουμε απλώς τον προορισμό και σε λίγο είμαστε εκεί! Κι έπειτα, ξαπλώνουμε αγκαλιά και μιλάμε για εμάς. Ώρες ατελείωτες μαζί σου σε ένα αυτοκίνητο κι όμως δε βαριέμαι. Το ίδιο κι εσύ. Παιχνίδια, πειράγματα, κλάματα και γέλια. Τόσα πολλά συναισθήματα και τόσες εμπειρίες σε ένα χώρο τόσο δα μικρό. Βλέπεις το αυτοκίνητό σου μας μεταφέρει κυριολεκτικά και μεταφορικά σε τόπους. Τόπους ξεχωριστούς που βρισκόμαστε δυο μας και οι έγνοιες μας δεν μπορούν να μας βρουν. Πώς γίνεται τόση ευτυχία να χωράει εκεί μέσα; Πες μου…

Κάθε φορά που οδηγείς σε κοιτάζω καλά καλά, και σου χαμογελάω, αλλά εσύ δεν το βλέπεις. Ή μήπως το βλέπεις; Δεν ξέρω! Ξέρω μόνο πόσο όμορφα νιώθω όταν τα χέρια σου αγκαλιάζουν το τιμόνι και τα μάτια σου κοιτάζουν τον ορίζοντα! Νιώθω πως είσαι ο πρίγκιπας του παραμυθιού κι εγώ η πριγκίπισσα που έσωσες. Και τώρα τρέχουμε μακρυά. Σωθήκαμε από τους δράκους μας. Καμία έγνοια, κανείς εχθρός της ευτυχίας μας… Μόνο εγώ κι εσύ!

Παρκάρεις κάπου ήρεμα. Μόλις έπεσε ο ήλιος. Ρίχνουμε τα καθίσματα και μου πιάνεις το χέρι. Ύστερα με κοιτάς. Ξέρεις, με αυτό το βλέμμα που με υπνωτίζει. Μου χαμογελάς για λίγο κι έπειτα δε μιλάμε. Δε χρειάζεται να μιλήσουμε, η σιωπή μας λέει όσα εμείς δεν τολμάμε. Άλλωστε δεν ήσουν ποτέ καλός με τα λόγια. Κι εγώ έμαθα έτσι να καταλαβαίνω τις εκφράσεις σου. Διαβάζω ακόμη και τον τρόπο οδήγησής σου. Ξέρω πότε είσαι ευτυχισμένος και πότε προβληματισμένος. Ξέρω πότε βιάζεσαι και πότε δε θέλεις να φύγουμε από εδώ. Πόσες φορές ευχηθήκαμε, άραγε, να παγώσει ο χρόνος σε αυτήν την ερημιά και να μείνουμε για πάντα αγκαλιασμένοι σε ένα παρκαρισμένο αυτοκίνητο;

Δε γνωριζω τι ακριβώς είναι αυτό που μας κάνει τόσο ευτυχισμένους σε αυτές τις τέσσερις ρόδες, το μόνο που γνωρίζω είναι πως δε θα άλλαζα αυτές τις στιγμές με τίποτα! Βάζεις μουσική, περνάς το χέρι σου γύρω από το κορμί μου κι εγώ σε χαϊδεύω. Με κρατάς σαν ένα μωρό κι εγώ σε κοιτάζω σαν όαση μέσα στα προβλήματά μου. Ποια προβλήματα; Δε θυμάμαι κανένα! Τα ξεχνάω όλα μόλις μπω σε αυτό το αυτοκίνητο. Τα αφήνω όλα πίσω μου και είμαι έτοιμη να περάσω σε μια άλλη διάσταση μαζί σου.

Άραγε να νιώθεις κι εσύ έτσι; Ποτέ δεν έτυχε να σε ρωτήσω… Το θεωρούσα δεδομένο. Άλλωστε δική σου ήταν η ιδέα για μια βόλτα με το αυτοκίνητο τις περισσότερες φορές! Δεν μπορεί κι εσύ έτσι θα νιώθεις! Ναι σίγουρα! Με θυμάμαι να σε παρατηρω τόσες φορές να οδηγείς κι άλλες τόσες να με κοιτάς. Είδαμε τόσα φεγγάρια αγκαλιά, κλεισμένοι σε ένα αυτοκίνητο που έχω χάσει το μέτρημα… Ξέρω μόνο πως αυτά τα φεγγάρια είναι τα αγαπημένα μου και πως είναι και τα δικά σου αγαπημένα. Μη με ρωτάς πώς το ξέρω αυτό… Απλά το νιώθω… Είπαμε δεν ήσουν ποτές καλός στα λόγια, δε θα μου έλεγες κάτι τέτοιο. Όμως έμαθα να σου κλέβω λόγια χωρίς να λες τίποτα…

Βλέπεις, ξέρω πολύ καλά πόσο όμορφα περνάς μαζί μου μέσα σε ένα αυτοκίνητο. Ξέρω πως αυτά τα χιλιόμετρα -πολλά ή λίγα- είναι σημαντικά και για εσένα και πως λίγη στοργή μέσα στο αυτοκίνητο δε θα την αντάλλαζες με τίποτα. Είναι όμρφο το συναίσθημα της φυγής. Φυγή από τη ρουτίνα, την καθημερινότητα, τα προβλήματα… Φυγή από οτιδήποτε δεν είναι όμορφο! Αυτό κάνουμε οι δυο μας στο αυτοκίνητο. Την πιο όμορφη φυγή!

“She lives in a poem.”

, , , ,

By
"She lives in a poem."



Comments are closed.