MyDiary, WOMEN

ΔΥΟ ΞΕΝΟΙ ΠΟΥ ΑΓΑΠΗΘΗΚΑΝ ΠΟΛΥ

18 Sep , 2016  

Η ώρα περασμένη κι όμως οι δείκτες του ρολογιού έχουν κολλήσει για μια ακόμη φορά απόψε. Απόψε που ανταλλάξαμε δυο κλεφτές ματιές που μου θύμισαν πως είναι να είμαι μαζί σου. Κι αναρωτιέμαι…

Υπάρχουν άραγε άνθρωποι που έχουν ξεχάσει όσα έχουν ζήσει; Που η ζωή ή και οι άνθρωποι που στέκονται δίπλα τους, τους έχουν αναγκάσει να το κάνουν; Υπάρχουν άνθρωποι που έχουν δώσει και έχουν πάρει τόση αγάπη όση δεν φαντάστηκαν ποτέ πως θα αντέξουν και τώρα αρκούνται σε ένα βλέμμα για να την δείξουν;

Οι λέξεις πολλές φορές δεν είναι επιθυμητές και άλλες είναι κάτι παραπάνω από απαραίτητες αλλά δυσκολεύονται να ειπωθούν όσο δυνατά κι αν «φωνάζουν». Φωνάζουν πως ακόμη είναι εκεί το πρώτο φιλί που με έφερε κοντά σου, το πρώτο άγγιγμα, τα νυχτοπερπατήματα και οι ατελείωτες εκείνες συζητήσεις που αν και σκοπό δεν είχαν σκοπό έβρισκαν για να μην τελειώσουν, να μην σταθούν εμπόδιο στις λέξεις που σαν νερό έτρεχαν από τα χείλη σου.

 Κι εκεί γεννήθηκε η αγάπη. Η αγνώστου ετυμολογίας και μέτρου αυτή λέξη. Κι έτσι όπως γεννήθηκε, έτσι ξαφνικά χάθηκε μαζί με έναν βυθό συναισθημάτων που όσο κι αν λησμόνησες ποτέ δεν τόλμησα να εκδηλώσω.

…και δεν πρόλαβα να σου πω πως…ήσουν ο μόνος που ανακάλυψες και ένιωσες ακόμη και την πιο άγνωστη πτυχή του εαυτού μου και δεν δίστασες να αγαπήσεις το εγώ μου, εμένα όπως ακριβώς είμαι. Πρόσφερες χωρίς προϋποθέσεις και ποτέ δεν ζήτησες… ήθελα να σου πω αλλά δεν μπόρεσα για μια ακόμη φορά. Ίσως κάποτε μπορέσω να το κάνω. Να είμαι ξανά ο εαυτός μου, να είμαι ξανά εκεί, δίπλα σου.

Είναι άραγε το γνώριμο αυτό αίσθημα του να κυνηγάς το άπιαστο, το αίσθημα του ανικανοποίητου, που με συναρπάζει; Ή μήπως σιγοκαίει ακόμη μέσα μου αυτό που δεν με αφήνει να ξεχάσω; Περίεργα πλάσματα οι άνθρωποι, περίεργο πλάσμα κι εγώ…

, , , ,

By
Σκέψη που δεν μοιράστηκε, δεν είχε πότε ουσία...



Comments are closed.