SOBER THOUGHTS, THOUGHTS

ΑΝ ΟΧΙ ΤΩΡΑ, ΠΟΤΕ;

18 Feb , 2018  

 

Το μεγαλύτερο και πιο επικίνδυνο ρίσκο είναι να περάσεις τη ζωή σου χωρίς να κάνεις αυτό που θες, επενδύοντας σε μελλοντικές καταστάσεις που δεν γνωρίζεις καν αν θα έρθουν. Όλα τα υπόλοιπα μη τα φοβάσαι, δεν είναι παρά μόνο συναισθήματα που δεν κατάφερες να κρύψεις, είναι σκέψεις που δεν μπόρεσες να κρατήσεις σιωπηλές, είναι χαμόγελα που ήταν αδύνατον να μη τα χαρίσεις. Γιατί οι στιγμές ποτέ δεν φταίνε. Εμφανίζονται για να τις ζήσεις, υπάρχουν για να σε γεμίζουν και γίνονται για να τις θυμάσαι. Ο χρόνος ναι, συμφωνώ, είναι  λάθος. Ας το κάνουμε εύκολο και να τα ρίξουμε όλα σε αυτόν.

Ακόμα και όταν είσαι σίγουρος πως βρέθηκες τη λάθος ώρα με τους πιο ακατάλληλους ανθρώπους, μη το δεχτείς σαν ήττα. Εμπιστεύσου το ένστικτο σου και πάλεψε ακόμα και αν θεωρείς πως η μάχη αυτή είναι χαμένη. Το χειρότερο σενάριο που μπορεί να πραγματοποιηθεί είναι να βρεθείς πάλι στην αφετηρία, αλλά μη ξεχνάς πως η τύχη ευνοεί τους τολμηρούς. Είναι καλύτερα να μετανιώνεις για πράγματα που έκανες , παρά για έκεινα που ήθελες να κάνεις αλλά δεν τόλμησες. Η ζωή δεν γυρνάει πίσω. Δεν μπορείς να σβήσεις και να ξαναγράψεις, άρα προσπάθησε να γράφεις πάντα με το αγαπημένου σου στυλό.

Αν τίποτα απ’όλα αυτά δεν σε καλύπτει, κάνε μου τουλάχιστον μια χάρη. Μη συμβιβάζεσαι ! Δεν θα αργήσει η στιγμή που θα αναρωτιέσαι γιατί παραιτήθηκες τόσο εύκολα. Πως θα είσαι ευτυχισμένος, αν βολεύεσαι; Πως θα συναντήσεις το κατάλληλο, αν αμφιβάλλεις για τον ερχομό του ; Κάποια μέρα θα έρθει η ώρα που θα σκέφτεσαι πόσα πράγματα δεν έκανες, μα τότε θα είναι αργά. Όπως γεννιόμαστε και φεύγουμε μέσα σε μια μέρα, έτσι και οι αποφάσεις μας πρέπει να λαμβάνονται μέσα σε μια μέρα. Οτιδήποτε υπεραναλυθεί και χιλιοσυζητηθεί, χάνει τη γλύκα του.

Και αν έχεις προσπαθήσει τα πάντα και τελικά είσαι πάλι στο ίδιο σημείο. Αν νιώθεις πως έχει ξεπεράσει κάθε όριο αλλά πάλι δεν έχεις βρει καμία λύση. Άλλαξε το πλάνο και όχι το στόχο. Συναισθήματα που ένιωσες και επέστρεψαν πάλι, είναι συναισθήματα που δεν έφυγαν ποτέ. Όταν κάνεις τον απολογισμό σου να σκέφτεσαι, πρώτα, πόσοι άνθρωποι έμειναν και, μετά, πόσους ανθρώπους κράτησες. Έμειναν γιατί τους έδωσες κάποιο λόγο, εσένα! Δεν έφυγαν στην πρώτη στραβή, δεν λύγισαν στην πρώτη δυσκολία. Χαμογελούσαν ακόμη και όταν άκουγαν τα πιο δυσάρεστα λόγια.

…..Δεν θα γράψω επίλογο. Θα τον αφήσω κενό. Να τον γράψεις εσύ, με τη δική σου πένα, τα δικά σου πρέπει και τις δικές σου ανάγκες. Εγώ θα ρωτήσω μόνο τα εξής : Αν όχι τώρα, πότε; Αν όχι εμείς, ποιοί; 

” Μια αστραπή η ζωή μας, μα προλαβαίνουμε.” -Νίκος Καζαντζάκης

,

By



Comments are closed.